Monday, 18 August 2014

ഹൃദയം തകര്‍ന്നവരുടെ സംഗീതികളാല്‍
വയലിന്‍ കമ്പികള്‍ പൊട്ടിയമരുന്നു 
കണ്ണുകള്‍ നിറയെ പൂക്കളാണ്
അമര്‍ത്തി തേങ്ങുന്ന ലില്ലികള്‍,
വയലറ്റ് ഡാഫോടിലുകള്‍ !!
നെഞ്ചിനിടത്തെ വരമ്പില്‍ നിന്നും 
ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് പ്രാണനാണ്

ഒരുമ്മകളെയും വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത
കാലം വരുന്നു
ഒരേയൊരു ചുംബനത്താല്‍
ഒറ്റികൊടുക്കുവാന്‍
യൂദാസുമാര്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു
കൈകഴുകി തുടക്കുവാന് കൈലേസുമായി
പീലാത്തോസുമാരും
ഓര്‍മ്മയില്‍ ഒരു ഓക്ക് മരം
നിര്‍ത്താതെ കരയുന്നു
നിന്ന് കത്തുന്ന കുരിശുകളില്‍
ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ തറയ്ക്കുന്നു !!

No comments:

Post a Comment

അമ്മയില്ലാത്ത വീടിനെ അപ്പൻ നോക്കുമ്പോൾ

അടുക്കളയക്ക്   അനക്കമേയില്ല പാത്രങ്ങളുടെ   മുഖം   കനത്ത്   തന്നെ മുറികൾക്കുമുണ്ട്   എന്തോ   മുഷിപ്പ് അപ്പൻ   മിണ്ടാറില്ലത്രേ അമ്മയെപ്പോ...