ഇരുപത്തി നാല് - ഒരു സംഖ്യയേയല്ല

തിരുത്തപ്പെടേണ്ട ഇരുപത്തിമൂന്നു തെറ്റുകള്‍
ഞാന്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്
ഇരുപത്തി നാലെന്ന സംഖ്യയെ
അത്യഗാധമായി ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നു
ഒരൊറ്റ മരത്തിന്റെ ഏകാന്തത 
ചിലപ്പോളതിന്റെ ചില്ലകള്‍ പോലും
അറിയാത്തതു പോലെ
തീര്‍ത്തുമൊറ്റപ്പെട്ടൊരു മഴയെ
രാത്രിയില്‍ തനിച്ചു പെയ്യാന്‍ വിട്ടത്
ഒരു ദയയും അര്‍ഹിക്കാത്ത തെറ്റാണ്‌
ആരുമറിയാതെ വിങ്ങിയിരുന്നൊരു
മുറിയുടെ ജനാലയെ
ആകാശത്തിനൊറ്റ് കൊടുത്തത് ഞാനാണ്
രാത്രികള്‍ മാത്രം
മറുപടി പറേയണ്ടൊരു ചോദ്യത്തിന്റെ
കഴുത്ത് ഞെരിച്ചത് ഞാനാണ്
ഇഞ്ചിഞ്ചായി മരിക്കേണ്ട
ഒടുക്കലത്തെ പ്രണയത്തെ
ഒറ്റയൊരു ഇഴക്കയറില്‍
ഒറ്റയൊരു ഊഞ്ഞാലാട്ടത്തില്‍
ഒറ്റയ്ക്കക്കര കടത്തിയതും ഞാനാണ്
ഇരുപത്തി മൂന്നാമത്തെതായിരുന്നു നീ
പാവമായിരുന്നു
പലതവണ പോറിയിരുന്നു
നിന്ന് കത്തുന്ന ഓര്‍മ്മകളുണ്ടായിരുന്നു
അത്ര വാചാലമായി കരയാറുണ്ടായിരുന്നു
മരിക്കേണ്ടതു ഞാനായിരുന്നു
കൊല്ലേണ്ടത് നീയും
എന്നിട്ടും
മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെട്ട മരങ്ങളുടെ
വേരുകള്‍ക്കുണ്ടാകുന്ന അന്യതാ ബോധമുണ്ട്
അതാണെനിക്ക് നീ തന്നു പോയത്
തിരുത്തപ്പെടേണ്ട ഇരുപത്തിമൂന്നു തെറ്റുകള്‍
ഞാന്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്
ഇരുപത്തി നാലെന്ന സംഖ്യയെ
അത്യഗാധമായി ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നു

പ്രാണന്‍ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു വയലിന്‍ പാടുന്നത്

അധികം വേദനയൊന്നുമില്ല 
ആത്മ ഭാഷണങ്ങള്‍ ഇടയ്ക്കു വെച്ച് 
മുറിഞ്ഞു പോകുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ 
തെരുവുകളായ തെരുവുകളൊക്കെയും 
നിന്റെ പക്ഷമാണ്
അല്ലെങ്കിലും
ഈ മൂന്നാംകിട മുറിവുകള്‍
ആര്‍ക്കാണ് അറപ്പുളവാക്കാത്തത്
തീര്‍ത്തും അപരിഷ്കൃതമായ തുറമുഖത്തേക്ക്‌
ആരാണ് കപ്പലടുപ്പിക്കാന്‍ തുനിയുക
വന്‍കരകള്‍ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തില്‍
ചോര കണ്ടറപ്പ് തീര്‍ന്ന പോരാളിയാണ് നീ
നമുക്കിടയിലെ അതിര്‍ത്തി ഗ്രാമങ്ങളില്‍
കള്ളിമുള്ളുകള്‍ പൂക്കുന്നത് പോലും
നിനക്ക് കേവലമൊരു
ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രതിഭാസമായിരിക്കാം
എങ്കിലുമൊന്നു ഓര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്
മുലഞെട്ടുകളെ നിറം മങ്ങിയ
മുല്ലമുട്ടുകളോട് ഉപമിക്കുന്ന
നിന്റെയാ ശീലമുണ്ടല്ലോ
ഇനിയുള്ള വസന്തങ്ങളില്‍
ഒരു പെണ്ണുമത്
ചെവിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല
കന്യകമാര്‍ പോലും
വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍
അരിപ്പകള്‍ പാകുകയും
നിറമുള്ള ഉമ്മകള്‍ കൊണ്ട്
ഒറ്റ് കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന
കാലം വരുന്നു
ഒരു ഇരയും ഒരൌപചാരികതയും
അര്‍ഹിക്കുന്നില്ലെന്നതിനാല്‍
ഒരു പുഴയോടോ ഒരു കാറ്റിനോടോ
നിന്നെ ഞാന്‍ ഉപമിക്കുന്നു
വന്നു പോയ കാലങ്ങളെ
തണുപ്പിന്റെ നിറമുള്ള
ചില്ല് കുപ്പികളില്‍ നിറക്കുന്നു
ഒന്നൊന്നായി
ഉമ്മ വെച്ച് തകര്‍ക്കുന്നു !!

അഞ്ചു കാമുകന്മാരും നീയും

പരിശുദ്ധരായ അഞ്ചു കാമുകന്മാര്‍ 
എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു
ചുരുട്ടുകള്‍ കയറ്റിയയ്ക്കുന്ന നാട്ടിലെ
കച്ചവടക്കാരനും പണക്കാരനുമായിരുന്നു 
ആദ്യത്തവന്‍
ഉമ്മകള്‍ തിരുകിയ ചുരുട്ടിനു 
ഉന്മാദമേറുമെന്ന അവന്റെ പരീക്ഷണത്തില്‍
ഉമ്മകളുടെ മൊത്ത വില്പ്പനക്കാരി ഞാനായിരുന്നു
തിരികെ വാങ്ങുവാനായി 
ഒന്നും നല്‍കാത്ത ഞാന്‍
കിട്ടിയ കാശിനവയെ 
മൊത്തമായി വിറ്റു
ഒട്ടും വെട്ടമെത്താത്ത മുറിയില്‍ 
ഇന്നുമവ തടവിലാണ് 

അടുത്തതൊരു നായാട്ടുകാരനായിരുന്നു
ഒറ്റ കണ്ണില്‍ മാത്രം വെളിച്ചമുള്ളവന്‍
എന്റെ മുന്നില്‍ മാത്രമവനൊരു 
മുയല്‍കുട്ടിയാകുമായിരുന്നു 
നെറുകയില്‍ നിന്നെന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ 
അവന്റെ ചുണ്ടുകളെ തേടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍
അവന്‍ എങ്ങലടിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു
അവനമ്മയെ ഓര്‍മ്മ വരുമായിരുന്നു 
കാടുകള്‍ കീഴടക്കുവാന്‍ 
ഉമ്മകളുടെ ഓര്‍മ്മയും വാങ്ങി 
അവനെങ്ങോ പുറപ്പെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു

ഇനിയുള്ളവരില്‍ രണ്ടു പേര്‍ മാന്ത്രികരായിരുന്നു
വെയിലരിച്ചു പൂക്കളുണ്ടാക്കുന്നവര്‍
വാസനകളില്‍ നിന്ന് വസന്തങ്ങളെ 
ഉയിര്‍പ്പിക്കുന്നവര്‍
ഇറങ്ങിയോടുന്ന ഒച്ചകളെ 
ഒറ്റയ്ക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തുന്നവര്‍ 

അവസാനത്തവന്‍ ഒരു നാടോടിയായിരുന്നു
അവന്റെ കൈയില്‍ അഞ്ചുറുമാലുകളുണ്ടായിരുന്നു
അതിലഞ്ചിലും അത്ര തന്നെ കന്യകമാരുടെ മുഖങ്ങളും
അതിലോരാള്‍ക്ക് എന്റെ മുഖമായിരുന്നു
കണ്ടയുടനവനെന്റെ കാല്‍പാദങ്ങളിലേക്ക് വീണു
നാല്പതു രാവും നാല്പതു പകലും 
നിര്‍ത്താതെ കരഞ്ഞു
അവന്റെ മുടിയിഴകള്‍ക്ക് 
ഏതോ ജന്മത്തിലെ എന്റെ തന്നെ മണമുണ്ടായിരുന്നു 
കാതില്‍ തൂക്കിയ അലുക്കില്‍
എന്റെ ഒന്‍പതു ജന്മങ്ങളെപ്പറ്റി 
കൊത്തി വെച്ചിരുന്നു
നീല പൂക്കളുള്ള നീളന്‍കുപ്പായത്തില്‍ 
പതിനാറു ജന്മങ്ങളിലെ എന്റെ പേരുകളുണ്ടായിരുന്നു

ഞാനോരുമ്മ പോലും കൊടുത്തില്ല 
ഒന്നിലധികം നോക്കിയില്ല
ഒരു സ്വപ്നത്തിലായിരുന്നു
ഉടലും ശിരസ്സും ഒരുമിച്ചൊരു 
പൂക്കാലമാകുന്ന സ്വപ്നം

അതില്‍ നീയുണ്ടായിരുന്നു
ഞാന്‍ ഞാനായി തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു
നാം പേരിട്ടു വളര്‍ത്തിയ 
നമ്മുടെ മക്കളുണ്ടായിരുന്നു
നാല് വാതിലുള്ള
നമ്മുടെ വീടുണ്ടായിരുന്നു

ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞാനിവിടെയായിരുന്നു
‘കന്യകമാരുടെ സ്വര്‍ഗം’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഇവിടെ
അതിനു ഞാനൊരു കന്യകയല്ലല്ലോ
എനിക്കഞ്ചു കാമുകാന്മാരുണ്ടായിരുന്നില്ലേ?
കാമുകനും ജാരനുമല്ലാത്ത നീയുണ്ടായിരുന്നില്ലേ?
അല്ല..ഞാനൊരു കന്യകയല്ല
അല്ല..ഞാനൊരു പെണ്ണേയല്ല
എനിക്ക് മുലകളില്ല
എനിക്ക് മുടിയുമില്ല
എന്റെ പേര് ‘നോര്‍മ്മ’ എന്നാണ്
ഏതോ ലോകത്തിലെ 
ഏതോ പീയാനോയില്‍ നിന്ന് വന്ന
അതി സാധാരണമായൊരു സ്വരം മാത്രമാണ്
ഞാനൊരു കാമുകിയല്ല
ഞാനൊരു പെണ്ണുമല്ല
ഞാനൊരു മനുഷ്യനേയല്ല

അത്ര മേല്‍ അറുബോറായ ജീവിതമേ

തിരക്കുകള്‍ക്കിടയിലും തിരഞ്ഞു പിടിച്ചുചില വാക്കുകളെ നാട് കടത്തുകയാണ്'നീ' , 'ഒറ്റക്കാകല്‍ ' , 'ഞാന്‍' , 'ഉമ്മ ', 'പ്രണയം' !!സ്വപ്നത്തില്‍ ഇനിയെന്തിനെക്കുറിച്ച് ശര്‍ദ്ദിക്കുമെന്നാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ആശങ്കകാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പുന്ന കണ്ണുകളാണ്എന്റെ മുറിയുടെ ചുവരുകള്‍ നിറയെതുപ്പലിനൊക്കെ ആനാന്‍ വെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പെന്നത്തീരെ അറപ്പില്ലാത്തൊരു തിരിച്ചറിവാണ്ഈര്‍ച്ചകേടുകള്‍ക്കിടയിലുംകൈ വിറക്കാതെയെന്നെ കെട്ടി തൂക്കുന്നൊരുപിരിയന്‍ കയറാണ്ഈ മാസബഡ്ജറ്റിലെ ആദ്യ വസ്തു"ആരെ കാട്ടി പേടിപ്പിക്കുവാനാണ് " എന്നത്എന്നെ ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നമല്ലഇടയ്ക്കിടെ നോക്കി സ്വയം പേടിക്കാനുമല്ലഎനിക്കെന്നെ തന്നെ വേണ്ടാതെ വരുമ്പോള്‍ഒറ്റ ഊഞ്ഞാലാട്ടത്തിലീയാകാശത്തിന്റെഅങ്ങേ അറ്റത്ത് കൈ എത്തി തൊടാമെന്നുവെറുതെ ഒന്നുറപ്പിക്കാനാണ്നിലത്തുറക്കാത്ത കാലുകളുംഊതി വിടുന്ന പുകച്ചുരുളുകളുംമാത്രമായിരുന്നു ഈ ജീവിതമെങ്കില്‍..ദിവസ വാടകക്കെങ്കിലും അതൊന്നു കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍അത്ര മേല്‍ അറുബോറായ എന്റെ ജീവിതമേനിന്നെയേന്നെ ഞാനീ ഉത്തരത്തില്‍ കെട്ടി തൂക്കിയേനെ

ഒരു പേരില്‍ എന്തിരിക്കുന്നു !!

ഒരു പേരില്‍ എന്തിരിക്കുന്നു എന്നല്ല
ഒരു പേരില്‍ എന്തെല്ലാമിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്
ഒന്നില്‍ രണ്ടു തവണ ഇരുന്നിട്ടുള്ളതിനു നന്ദി
മൂന്നു പേരുള്ള ഈ പേരിനോടാണ്
അന്ന് മുതലേ പകയാണ്
ക്ലാസില്‍ കുറെ സന്ധ്യമാരുണ്ട്
ജോസെഫുമാരുണ്ട്
ഞാന്‍, ഈ ഞാന്‍ മാത്രം ഒന്ന്
പെരെന്തെന്നു ചോദിച്ചവരൊക്കെ
പിന്നെയും പിന്നെയും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്
മാറ്റി പറഞ്ഞാലൊന്നു പല തവണ ഓര്‍ത്തിട്ടുമുണ്ട്
'' ജാക്കെങ്കില്‍ റോസെവിടെ" ,
" ആദ്യ പേരില്‍ തന്നെ പത്തക്ഷരമോ "
അങ്ങനെയിങ്ങനെ എത്ര ചോദ്യങ്ങള്‍ !!
എന്റപ്പാ...പൊന്നപ്പാ..
ഈ ചതി വേണ്ടാരുന്നപ്പാ
പലതവണ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു
ഇടക്കെപപെഴോ നേരെയും പറഞ്ഞു
കവിതയുടെ തൊന്തരവ്
തുടങ്ങിയ കാലത്താണ് പിന്നെയും
ചുരുക്ക പേരിനു ചുറ്റുന്നത്
തൂലികയെന്നോ നാമമെന്നോ
ഇതൊന്നുമില്ലാണ്ട് എന്തൂട്ട്
എഴുത്തെന്നോ (?)
കുറെ സ്നേഹം തോന്നിയ ഒരാള്‍
'മേരി ' എന്ന് വിളിച്ചു
പിന്നെ മേരിയെ ആയിരുന്നു
പിന്നെ മേരിയോടായിരുന്നു
ഇനി ഇത് തന്നെ എന്നുറപ്പിച്ചത്
ഇന്നലെയാണ്
കിളവിയാകുമ്പോള്‍ മേരി അമ്മച്ചിന്നു കേള്‍ക്കാല്ലോ
ജാക്കമ്മച്ചി-നിവിന്‍ പോളി പറഞ്ഞ പോലെ
ഏതാണ്ടോരുമാതിരി തൊട്ടി പേരല്ലേ?
പിന്നെ , പറഞ്ഞതും പറയാത്തതുമായ ഇഷ്ടമെല്ലാം
ഏതാണ്ടീ മേരിയുടെ അടുത്ത് തന്നെയാ
എത്തി നില്‍ക്കുന്നെ
എന്നാല്‍ പിന്നെ അതാകാം അല്ലെ?
എന്നാല്‍ പിന്നെ അതാക്കാം അല്ലെ?
അപ്പൊ പറഞ്ഞു വന്നത്
ഒരു പേരില്‍ എന്തിരിക്കുന്നു എന്നല്ല
ഒരു പേരില്‍ എന്തെല്ലാം ഇരിക്കുന്നു എന്നാണു !!
ഹൃദയം തകര്‍ന്നവരുടെ സംഗീതികളാല്‍
വയലിന്‍ കമ്പികള്‍ പൊട്ടിയമരുന്നു 
കണ്ണുകള്‍ നിറയെ പൂക്കളാണ്
അമര്‍ത്തി തേങ്ങുന്ന ലില്ലികള്‍,
വയലറ്റ് ഡാഫോടിലുകള്‍ !!
നെഞ്ചിനിടത്തെ വരമ്പില്‍ നിന്നും 
ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് പ്രാണനാണ്

ഒരുമ്മകളെയും വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത
കാലം വരുന്നു
ഒരേയൊരു ചുംബനത്താല്‍
ഒറ്റികൊടുക്കുവാന്‍
യൂദാസുമാര്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു
കൈകഴുകി തുടക്കുവാന് കൈലേസുമായി
പീലാത്തോസുമാരും
ഓര്‍മ്മയില്‍ ഒരു ഓക്ക് മരം
നിര്‍ത്താതെ കരയുന്നു
നിന്ന് കത്തുന്ന കുരിശുകളില്‍
ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ തറയ്ക്കുന്നു !!
നിനക്കെന്നെയൊന്നു തനിച്ചു വിട്ടൂടെ?
ഒറ്റക്കിരിക്കുംപോഴെല്ലാം 
'പറയെടീ'യെന്നും പറഞ്ഞു കയറി വരും
കൊത്തിപ്പെറുക്കിയ നുണകളെ ,
ഗീര്‍വാണങ്ങളെ ,
തുപ്പലൊട്ടിച്ച കവിതകളെ 
എന്റെ നേരെ വെച്ച് നീട്ടുന്നു
ഒറ്റ വലിക്ക് പുറത്തിറക്കി
ഒരു മഴ മുഴുവന്‍ , ഒറ്റയ്ക്ക് കൊള്ളിക്കും
ഞെക്കി പിഴിഞ്ഞെന്റെ കണ്ണീരത്രയും
ഒറ്റ വാക്ക് കൊണ്ട് പുറത്തെടുക്കുന്നു
മൂക്കിന്‍ തുമ്പാലൊരു റെഡ്‌ സിഗ്നല്‍ തുടുക്കുമ്പോള്‍
കണ്ണിറുക്കിയ ചിരിയാലെന്നോടവന്‍
യുദ്ധം കുറിക്കുന്നു
ആറി തണുത്ത എന്റെ പകലില്‍
തലയിണ പഞ്ഞികളെ പറത്തി വിടുന്നു
ഒരു കുട്ട ആപ്പിളിനെ നേര്‍ക്ക്‌ നേരെ ഉരുട്ടി വിടുന്നു
'നിന്നെ പോലെ' എന്ന് പറഞ്ഞു
ഇരുണ്ടൊരു മുയല്‍ കുഞ്ഞിനെ
തൊട്ടു തലോടിയിരിക്കുന്നു
പിന്നെ....
പിന്നെയെപ്പോഴോ
ഒരു പൂവിറുക്കുന്ന വേഗതയില്‍
എന്റെ പകലിനെയവന്‍ മുറിച്ചു കടക്കുന്നു
തിരിഞ്ഞു ,മറിഞ്ഞു , അമര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍
നീ വന്നിരുന്നുവെന്നും
ഇനിയും വരുമെന്നും
എങ്ങും പോയിട്ടില്ലെന്നുമുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥന
ഏഴു തവണ ആവര്‍ത്തിച്ചു ചൊല്ലുന്നു
കുരിശു വരക്കുന്നു , കണ്ണടക്കുന്നു


ഭ്രാന്താണ് നോവാണ് അടങ്ങാത്ത പകയാണ്
ഞാനാണ് , നീയാണ്
കറുപ്പ് പൂത്ത കാടുകളാണ്
ഉച്ച വെയിലിന്റെ അറുതിയാണ്
മരണം മണക്കുന്ന മഴക്കാലമാണ്
ഇടറുന്ന വഴികളാണ്
കാറ്റിന്റെ അമര്‍ച്ചയാണ്
ആരറിയുന്നു,ആരോര്‍ക്കുന്നു
ആരുമെന്റെ ആരുമല്ലായിരുന്നുവെന്ന്
ഭ്രാന്തന്‍ വരികളില്‍
കോര്‍ത്തെടുക്കുന്നത് അവരെയാണ്
എന്നെയെന്നോ കൊന്നു തിന്നവരെ
എന്നെയെന്നോ കുഴിച്ചിട്ടവരെ
എന്നെയെന്നോ...എന്നെയെന്നോ...
മണക്കുന്നതു മഷിയോ
അതോ ചുവന്ന നീരോ
കത്തി തീരുന്ന ഓര്‍ക്കിഡുകളെ
നിങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ?
കുഴഞ്ഞു വീഴുന്ന ശലഭ കൂട്ടങ്ങളെ ?
കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണിലേക്ക്
പാളി വീഴുന്ന വെയില്‍ ചീളുകളെ ?
കണ്ണടച്ചാലും കാണാവുന്ന ചിലതുണ്ട്
സ്നേഹിക്കൂ...സ്നേഹിക്കൂ...
എന്ന് ഞാന്‍ പറയുമ്പോഴും
എനിക്കറിയാം
ബുദ്ധി കൊണ്ട് സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍
ക്രൂരരാണെന്നും
ഉള്ള് കൊണ്ട് സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍
വിഡ്ഢികളാണെന്നും !!
കിഴക്കാംതൂക്കായൊരു മലയെന്നോ
ആള്‍പ്പാര്‍പ്പില്ലാത്തൊരു ഭൂപ്രദേശമെന്നോ
എന്ത് വേണമെങ്കിലും 
നിന്നെ ഞാന്‍ വിളിച്ചെന്നിരിക്കും
എനിക്കറിയാമത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍
നീ വിളി കേള്‍ക്കുമെന്നും
ഇരു കണ്ണുകളിലും ,രണ്ടു സൂര്യന്‍മാര്‍ 
ഒന്നിച്ചുദിക്കുമെന്നും
രാത്രിയുടെ ആകാശങ്ങള്‍
നാണമില്ലാത്തവയാണ്
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്‍ നിന്നും
എത്ര തവണയവര്‍
വസ്ത്രമഴിച്ചിരിക്കുന്നു !!
രാത്രിയുടെ ആകാശങ്ങള്‍
നാണമില്ലാത്തവയാണ്
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്‍ നിന്നും
എത്ര തവണയവര്‍
ഇണ ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു

കവിത ചുവയ്ക്കുന്ന വായില്‍ നിന്ന്
നിന്നെയെങ്ങനെ
തുപ്പി കളയാമെന്നാണ്
ഞാന്‍ ഇപ്പോളോര്‍ക്കുന്നത്
വെളുപ്പാന്‍ കാലത്തെ ,തണുത്ത 
മൂന്നരമണി നേരങ്ങളിലാണ്
ഒരു തോട്ടം നിറയെ
(അതോ ഒരേക്കര്‍ നിറയെയോ?)
തുളിപ്‌ പൂക്കളെ ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുന്നത്
രണ്ട് കൊന്ത മണികള്‍ക്കിടയില്‍
എവിടെയോ വെച്ചാണ്
ഞാനുമവനും ,യു.കെ യിലേക്കുള്ള
ഫ്ലൈറ്റ്‌ പിടിക്കുന്നത്
എന്റെ രണ്ടാമത്തെയോ മൂന്നാമത്തെയോ
പ്രണയമാണ് നീയെന്നു
പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു
എങ്കിലും പറയാതിരുന്നത്
അവനിതുവരെ ആരെയും
പ്രേമിച്ചിരുന്നില്ലയെന്ന
ഒരേയൊരു കാരണത്താലാണ്
ലണ്ടനിലിതുവരെ എത്ര ഡാഫോഡില്‍സ്
വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും?
ഞാനോര്‍ത്തത് പോലെ
എല്ലാ വയലറ്റ് പൂക്കളും
നാണക്കാരികളായിരിക്കുമോ?
ചിന്തകളതിന്റെ നാലാം വളവ് തിരിയുമ്പോള്‍
ബീപ് നിലവിളിയോടെ നിന്റെ മെസ്സെജെന്റെ
നെഞ്ച് കടക്കുന്നു
അനുകൂലമായൊരു പരിസ്ഥിതിയിലേ
പ്രണയിക്കൂ എന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച്
നീ വാചാലനാകുമ്പോഴും
കാട്ടുമുളയുടെ ചതഞ്ഞ തണ്ടൊടിച്ചു
നിന്റെ ഇടതു കാല്‍ മുട്ടിലെ മറുകിനെ
ഞാന്‍ ഓമനിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു
ന്റെ സ്കൂട്ടറോടുന്ന വഴികളില്‍
തിരിയുന്ന വളവുകളില്‍ 
സീബ്രാ വരകളില്‍ 
എല്ലായിടവുമെനിക്ക് കുറുകെ കടക്കുവാന്‍
നിന്നെ പോലൊരാള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു !!
ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യവും അവസാനവുമായി 
ഒരാളെ കാണുവാന്‍ കാത്തിരിക്കുക 
കാണാമെന്നു കരുതിയിരിക്കുമ്പോഴും 
എന്നെ കണ്ടില്ലെന്ന മട്ടില്‍ 
ആ ദിവസം കഴിഞ്ഞു/കൊഴിഞ്ഞു പോവുക !!

ഈ പറഞ്ഞതിന് 
അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നിന്ന്
ആരൊക്കെയോ
ആര്‍പ്പു വിളിക്കുന്നുണ്ട്
എന്റെ നേര്‍ക്കാവാം
അവയെന്ന് ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോഴും
എന്നെ തൊട്ടു തൊട്ടില്ലെന്നെ മട്ടില്‍
അതുമെന്നെ കടന്നു പോകുന്നു
മറന്നു വെച്ചതല്ല 
പറയാതെ പോയതാണ് 
ശേഷിച്ച കല്‍ഭരണികളില്‍
നുരഞ്ഞു പൊന്തുവാനിരിക്കുന്ന
വീഞ്ഞിന്റെ പുളിപ്പാണെനിക്ക് നീ
നിന്നെ...നിന്നെ മാത്രമോര്‍ത്തെന്റെ 
സന്ധ്യകളെങ്ങനെ
ചുവക്കാതിരിക്കും !!
ചില നെടുവീര്‍പ്പുകളില്‍ 
നീയുണ്ട്,ഞാനുണ്ട്
നമ്മുടെ മാത്രമായൊരാകാശമുണ്ട്
എത്ര കുലുക്കിയാലും 
പൊഴിഞ്ഞു വീഴില്ലെന്നു 
ശഠിക്കുന്നൊരു മുല്ലമരമുണ്ട്
"ഓര്‍മ്മകള്‍ അവസാനിക്കുന്നൊരിടം "
എന്നൊരു എഴുത്ത് പലകയുണ്ട്
തീര്‍ത്തുമൊറ്റപ്പെട്ടൊരു രാത്രിയുണ്ട്
നമുക്കിടയില്‍ കളിക്കുന്ന
വന്‍ മാഫിയകളുണ്ട്
എന്റെ മണ്ണ് മാന്തി കപ്പലുകള്‍
നിന്റെ തീരങ്ങളെ
തകര്‍ക്കുമെന്ന് അവര്‍ക്കറിയാം
നീ വളര്‍ത്തുന്ന ചോണനുറുമ്പുകളില്‍
ഒന്നിന്റെ പോലും കാലൊച്ച
എനിക്ക് തിരിഞ്ഞു പോകില്ലെന്നും
അത്ര വേഗത്തില്‍
നിന്നെ ഞാന്‍ കടന്നു പോകും
അത്ര വേഗത്തിലെന്റെ രാത്രികളും
ആഴിയും ആഴവും തമ്മില്‍
അത്ര മേല്‍ ബന്ധമെങ്കില്‍
എന്നെ മാത്രമെങ്ങനെ
നീ തനിച്ചാക്കും ?
കവിത പോലെയെന്തോ ഒന്ന്
എഴുതുവാന്‍ തരപ്പെടുമെന്നതൊഴികെ
ഈ പുല്ല് പ്രണയത്തോട് 
എനിക്കൊന്നുമില്ല
ഒരു 'കവി ചെക്കന്‍' പറഞ്ഞ പോലെ
"ഒരുമ്മ പോലും കൊടുക്കാത്ത ഞാന്‍ , ഉമ്മയെക്കുറിച്ചു ?"
ഇന്നലെ കൂട്ടത്തിലുള്ളവളുമാര്‍
പറഞ്ഞ പോലെ...
"ഒരുമ്മ കിട്ടാത്ത ജാക്കെങ്ങനെ .ഉമ്മയെക്കുറിച്ചു ?"
പ്രണയം, ഉമ്മ ഇവരെയൊന്നും
സത്യമായും ഞാനറിയില്ല
ഇവര്‍ക്കൊന്നുമെന്നെയുമറിയില്ല
ഇനിയെങ്ങാനും അറിഞ്ഞിട്ടു
ഞാനെങ്ങാനും നെഞ്ച് പൊട്ടി ചത്ത്‌ പോയാല്‍
ഞാനറിയാണ്ട് എന്നെ പ്രേമിക്കുന്നവരോട്
കര്‍ത്താവേ ഞാന്‍ എന്നാ ഉത്തരം പറയും ??
ഒരു പേന മുന കൊണ്ട് മുറിയപ്പെടുന്ന ഞരമ്പിനെക്കാള്‍ കാല്‍പ്പനികമായ മറ്റേതു മുറിവുണ്ടാകും/മരണമുണ്ടാവും !!
അത്ര സുന്ദരമായൊരു മെമു യാത്രയേക്കാള്‍ 
മറ്റൊന്ന് കൂടെയുണ്ട് രണ്ടു ദിവസത്തെ 
ഒറ്റക്കാകലില്‍/അതിന്റെ ആഘോഷത്തില്‍ !!
മറൈന്‍ഡ്രൈവില്‍ ഒറ്റക്കിരിക്കാനൊരു
പച്ചബഞ്ച് കിട്ടില്ലെന്ന് വേറാരു കരുതിയാലും
ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നില്ല
'തൊട്ടുരുമ്മിയിരിക്കുന്ന' രണ്ടു ബെഞ്ചുകള്‍ക്കിടയില്‍
'ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങളു'മായി
ഞാനിരിക്കുമ്പോള്‍
എത്ര കപ്പലുകളെന്റെ കപ്പല്‍ ചാലുകള്‍
കടന്നു പോയി
മറൈന്‍ഡ്രൈവെന്നാല്‍ വെളുത്ത് വളഞ്ഞ പാലമാണെന്നും
ഇവിടൊറ്റയ്ക്ക് നിന്ന് കാറ്റ് കൊള്ളുവാന്‍
ഇന്ന് ഞാന്‍ മാത്രമേയുള്ളുവെന്നുമോര്‍ത്തത്തിന്റെ
മൂന്നാമത്തെ സെക്കന്ഡില്‍ സുനാമി പോലൊരു മഴ !!
"ഓടിയൊളിക്കാന്‍ ഇടമില്ല,എന്നെ രക്ഷിക്കാന്‍ ആളുമില്ലെന്നു"
ആബേലച്ചന്‍ പാടിയ പോലെന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട്
ആ മഴ നനയുന്നു
ഒരു തുള്ളി നനയാതെ നനയുന്നു
ഒരു ജന്മത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ നനയുന്നു
നനഞ്ഞത്‌ നനഞ്ഞതാവട്ടെ,ഇനി നനയാന്‍ ഉള്ളതുമാവട്ടെ
എന്നോര്‍ത്ത് കൊണ്ട് കോഫി ഹൌസിലെ കോഫി
ഊതി കുടിക്കുകയും ഒരു മസാല ദോശയില്‍
അന്നത്തെ ഉച്ചയെ അടിച്ചമര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു
ഒരു സുന്ദര ദിവസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തില്‍
ബ്രോഡ് വെ ചുറ്റിയടിക്കയും
കറുപ്പുടുപ്പിട്ട ചുള്ളന്‍മാരെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു
വായി നോക്കുകയും ചെയ്യുന്നു
തിരികെ വരുന്നത്തൊരു മെമുവിലാകുമെന്നു
കന്യാമാതാവാണെ ഓര്‍ത്തതില്ല
മുളംതുരുത്തിയും കടുതുരുത്തിയും കഴിഞ്ഞു
കോട്ടയമെത്തുമ്പോഴും 'കുഴൂരെന്റെ' കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു
വൈകിട്ടത്തെ പ്രദിക്ഷണത്തോടെ തീര്‍ന്നു പോകുന്ന
പെരുന്നാള്‍ തന്ന സങ്കടമാരുന്നു പുണ്യാളാ,
ചങ്ങനാശേരിയും തിരുവല്ലയും കടന്നു
തിരികയെന്റെ സ്റ്റേഷനെത്തുമ്പോള്‍ !!
'ഞാന്‍' എത്ര പാവമാണെന്ന് തന്നെയാണ്
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്
ഒത്തിരിയോന്നുമെത്തിയിരുന്നില്ല
അതിനു മുന്‍പ്,അത്ര മേല്‍ കനം കുറഞ്ഞ
'നീ' എന്ന വാക്കില്‍ ചെന്നത് / കൊണ്ടത് നിന്നു
പഴയൊരു വേള്‍ഡ് മാപ്പില്‍ വിരല്‍ കുത്തി
ഞാനിവിടെയും നീയവിടെയും 
നമുക്കിടയില്‍ , രണ്ടു കൈവിരല്‍ ദൂരം മാത്രമെന്നും
നീ കേള്‍ക്കുന്നു എന്ന മട്ടില്‍ ഉറക്കെ പറയുന്നു
ചുവന്ന നിറം മാത്രം തെളിയുന്ന 
ട്രാഫിക്‌ സിഗ്നലാണ് നീയെന്നും
എന്റെ കുതിപ്പുകളെ 
എന്തിനിടക്കിങ്ങനെ മുടക്കുന്നുവെന്നും 
അരിശം കുറക്കാതോര്‍ത്തെടുക്കുന്നു
അരാജകത്വങ്ങളുടെ രാജാവായി 
നീ സ്വയം അവരോധിക്കുന്നത് സ്വപ്നം കണ്ടു 
ഞെട്ടലില്‍ ഉറക്കങ്ങളെ കെട്ടി തൂക്കുന്നു
വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവരുടെ ഗണത്തിലാണ് 
ഇപ്പോള്‍ ഞാനെന്നും
ഉടനടി വിശുദ്ധ പദവിയില്‍ 
എത്തിച്ചേരേണ്ടവളാണെന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട്
നീയെന്റെ പ്രണയത്തിനു അന്ത്യകൂദാശ നല്‍കുന്നു
ഇറക്കം ഒന്ന് പോലുമില്ലാത്ത കയറ്റങ്ങള്‍ 
മാത്രമാണ് നീയെന്നു മുറുമുറുത്ത്
അപ്പോള്‍ തന്നെ നിന്റെ ചുണ്ടുകളോട് 
ഞാന്‍ പകരം വീട്ടുന്നു
ആദ്യത്തെ കുര്‍ബാന മണിയില്‍ 
ഉറക്കമുണര്‍ന്നിരുന്ന എന്റെ പകലുകള്‍
നിന്നെ കാണുവാന്‍ മാത്രമായി 
ഒന്ന് രണ്ടു രാത്രികളെ സ്ഥിരമായി കടമെടുക്കുന്നു
എന്തെന്നെ നീ തിരിച്ചു വിളിക്കുമെന്നോര്‍ക്കാതെ 
നിന്നെ ഞാന്‍ 'സുഡോക്കു 'എന്ന് പേരിട്ട് വിളിക്കുന്നു 
നിരയിലും വരിയിലും 
ഒട്ടുമാവര്‍ത്തിക്കാതെയെന്നെ,പലകുറി നിരത്തിയിട്ടും
ഒരു തവണ പോലും മുടങ്ങാതെ 
നിന്റെ മുന്നില്‍ ഞാന്‍ മുട്ട് മടക്കുന്നു
നീ നിന്റെ കളങ്ങളെ മാറ്റി വരയ്ക്കുന്നു
വീണ്ടും ഞാന്‍ തോല്‍ക്കുന്നു , 
നിര്‍ത്താതെ നീ ചിരിക്കുന്നു !!

ഞാന്‍ നോട്ട് ഈക്വല്‍ ടൂ നീ !!

'ഞാന്‍ ' നിനക്കാര് , എനിക്കാര് 
എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിന് മുന്‍പ്‌
'ഞാന്‍ ' ഉണ്ടോ എന്നറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു
ഒഴിഞ്ഞൊരു മുറിയുടെ
ഏതെങ്കിലുമൊരു കോണില്‍
അല്ലെങ്കില്‍ , ഒറ്റയ്ക്ക് പെയ്യുന്നൊരു
മഴയുടെ കീഴെ !
പിന്നെ ചിലപ്പോളൊരു 
പുസ്തകത്തിനിടയില്‍
മറന്നു വെച്ചത് പോലെ
അതുമല്ലെങ്കില്‍
എതെങ്കിലുമൊരോര്‍മ്മയുടെ
നാലാമത്തെ വളവില്‍ !!
ഇവിടെയൊക്കെ നീയൊന്നു നോക്കൂ
എവിടെയെങ്കിലും ഞാന്‍ ഇല്ലാതിരിക്കില്ല
ചിലപ്പോള്‍ കരയുകയാകും
അല്ലെങ്കില്‍ ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയോ
എന്നെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയോ ആവാം
ഉറക്കെ...നീ പേരെടുത്തു വിളിക്കരുത്‌
ഒത്തിരി അടുത്തെന്നു
നിനക്ക് മാത്രം തോന്നുന്ന ദൂരത്തില്‍
ചെന്ന് നില്‍ക്കുക !
എവിടേക്കാണെന്നു പോലും ചോദിക്കാതെ
ഞാന്‍ നിന്റെ പിറകെ വന്നേക്കാം
ആരെന്നു ചോദിക്കാതെ പോലും
നിന്നെ ചുംബിച്ചെന്നുമിരിക്കാം
മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും കൈകള്‍
വീശി നീ നടക്കുമ്പോള്‍
നിന്റെ നിഴലിനെന്ത് നിറമെന്ന്
ഞാന്‍ ആശ്ചര്യപ്പെടുകയാവാം
നിനക്കെന്നെ കണ്ടു കിട്ടുകയെന്നത്
നിന്നെക്കാള്‍ എന്നെ
അദ്ഭുതപ്പെടുത്തുമെന്നതിനാല്‍ത്തന്നെ
ഞാന്‍ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്
മുന്‍പ് പറഞ്ഞ പലയിടങ്ങളില്‍
എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച്
നീ എന്നെ കണ്ടെത്തുമെന്നോര്‍ത്ത് !!

:(

മുറിയപ്പെട്ടതിനേക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ മറന്നു കളയുന്നു.
മണ്ണിലോ മഞ്ഞിലോ മഴയിലോ ഇനി കണ്ടു മുട്ടാതിരിക്കട്ടെ !!!
വാക്കുകള്‍ വരണ്ടു പോകുന്നൊരു രാത്രി ഇനിയുമുണ്ടാവാതിരിക്കട്ടെ

നിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍

നിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ !!
അതിശൈത്യത്തിലെന്റെ
മാര്‍ബിള്‍ കൊട്ടാരങ്ങളില്‍ 
തണുപ്പകറ്റിയിരുന്ന 
തീക്കനലുകള്‍

നിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ !!
കത്തുന്ന പ്രാണനില്‍
ഇടയ്ക്കിടെ പെയ്ത്
എന്റെ തോട്ടങ്ങളെ നനച്ചിരുന്ന
മേഘത്തുണ്ടുകള്‍

നിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ !!
ഓര്‍മ്മകളിലെ
കടലിരമ്പങ്ങളില്‍
തീരങ്ങളുടെ താളങ്ങളില്‍
എന്റെ കൈകള്‍ വിട്ട പട്ടങ്ങള്‍

നിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ !!
ഞാന്‍ എന്ന
വനനിശബ്ദതയെ ഒരുലച്ചിലാല്‍
പിടിച്ചമര്‍ത്തിയ
രാത്രിയുടെ നിഴലാട്ടങ്ങള്‍

നീ !!
ഞാന്‍ ഒഴുകുന്ന നദി
ആഹാ...അതി സുന്ദരമായ
അതി മോഹനമായ
അത്യുജ്വലമായ
ഈ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്ന്
ആരാണെന്നെ ഇറക്കി വിടാന്‍
തുനിയുന്നത്

' പ്രണയം ആത്മാവിന്റെ വിശപ്പെന്നു '
ഞാന്‍ എഴുതുമ്പോള്‍
പ്രണയമെന്നു മാത്രാമാകാം നീ കേട്ടത്

നിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍.......................!!!!