ആധിയുടെ മരുന്ന് 

കഴിച്ചു തുടങ്ങാൻ പറഞ്ഞ ദിവസം 

പുറത്ത് ഉശിരൻ 

മഞ്ഞു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു 

മുൻപുള്ള ജീവിതത്തിൽ 

അതിര് വിടുന്ന ആധികൾ

അപരിചതരോട് പറഞ്ഞു

വിങ്ങി കരയുന്നതിൽ

അയാൾ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു

അരമണിക്കൂറിൽ അപ്രത്യക്ഷരായേക്കാവുന്ന

ഇനിയൊരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടാനിടയില്ലാത്ത

മനുഷ്യരോടല്ലാതെ വേറാരോട് 

എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ന്യായം 

ചോദ്യങ്ങളയാൾ  ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു

പേരെന്താണ്, എവിടേക്ക് പോകുന്നു

എന്നുള്ള നിസാര ചോദ്യങ്ങൾക്കെന്നാൽ

മിനക്കെട്ടുമില്ല

ഈ പറഞ്ഞ വേവലാതിയെ 

നിങ്ങളായിരുന്നെങ്കിൽ 

എങ്ങനെ നേരിടും/

കരഞ്ഞു കൺപോളകൾ തടിക്കുന്നത് 

എങ്ങനെയാണ് മാറ്റുന്നത്/

എപ്പോഴും ശബ്ദം ഇടറുന്നത്

എങ്ങനെ പരിഹരിക്കാം 

എന്ന് തുടങ്ങി ഉലച്ചിലുകളെ 

കൈകാര്യം ചെയ്യുവാനയാൾ

അപരിചിതരിൽ നിന്നും 

പഠിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു 

പൊന്തി വരുന്ന വേദനകൾക്കുത്തരം 

അപരിചിതരിൽ കണ്ടെത്താൻ മാത്രമാണ് 

താൻ  ജീവിക്കുന്നതെന്ന് പോലും

അയാൾക്ക് തോന്നി  

ലോകം ചുറ്റിലും  പതിവ് പോലെ 

തിരക്ക് നടിച്ചു 

ജോലിസ്ഥലത്തയാൾ  

ഉത്സാഹമുള്ള ജോലിക്കാരനും 

കൂട്ടുകാർക്കിടയിൽ 

മികച്ച കേൾവിക്കാരനുമായി 

വിരുന്നുകാർക്ക് പിന്നിൽ 

വാതിൽ അടഞ്ഞാൽ 

മറ്റാർക്കും കാണാനാവാത്ത  ഇരുട്ടിലേക്ക്  

വീണ്ടും തനിച്ചു കയറി 

ഉള്ളിൽ നടക്കുന്നതിനെ സിനിമ പോലെ 

കാണിക്കാനൊരു യന്ത്രമോ 

ഒന്നുമില്ലെങ്കിലൊരു വേദനമാപിനിയോ 

കണ്ടു പിടിക്കപ്പെടാത്തതിനെ പറ്റി 

അയാൾ ദണ്ണം കൊണ്ടു 

എല്ലാ സാധ്യതകൾക്കുമൊടുവിൽ 

സ്‌ക്രീനിന്റെ ചതുരത്തിൽ 

ചിരിച്ചിരിക്കുന്നൊരു  

ഡോക്ടറിൽ അയാൾ ചെന്നെത്തി 

പേപ്പർ തുണ്ടിലെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു 

ഡോക്ടർ അയാളെ 

പരിശോധിക്കുന്നതായി  അഭിനയിച്ചു 

ഉത്തരങ്ങൾ പറയുന്നതായി അയാളും.

സുമുഖനായ ഡോക്ടറുടെ പുറകിൽ 

അയാൾ വെടിപ്പുള്ളൊരു  മുറി കണ്ടു 

മുറിയുടെ ഇടത് കോണിൽ 

പടർന്നു കയറുന്ന വള്ളി ചെടി കണ്ടു 

വൃത്തിയായി അടുക്കി വെച്ച 

പുസ്തകങ്ങൾ കണ്ടു 

സന്തോഷത്തിന്റെ കഥകൾ 

മാത്രമാകുമോ ഡോക്ടർ വായിക്കുക?

ദുഖമുള്ള സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ  

കരയാറുണ്ടോ?

സിനിമയിലെ നായകൻ 

ആധിയാൽ ശ്വാസം വലിച്ചു വിടുമ്പോൾ 

ഡോക്ടറുടെ നെഞ്ചും 

വലിഞ്ഞു മുറുകാറുണ്ടോ 

അയാൾക്കുള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൽ 

വലത് കവിളിന്റെ ഓരം പറ്റി നിന്നു 

അയാൾ അവയെ കടിച്ചു പിടിച്ചു 

മരുന്നെഴുതിയ മെയിൽ 

അയാളുടെ ഇൻബോക്സിൽ എത്തിയതും

ചതുര സ്‌ക്രീനിൽ നിന്നും 

ഡോക്ടർ അപ്രത്യക്ഷനായി 

ചോദിയ്ക്കാൻ വെച്ചിരുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ 

ആ മെയിലിനു മറുപടിയായി 

അയാൾ 1, 2 എന്നിങ്ങനെ 

തൂക്കിയിട്ടു 

സെന്റ് ബട്ടൺ അമർത്തുമ്പോൾ

ഇന്നത്തെ രാത്രി താൻ  

നന്നായി ഉറങ്ങുമെന്നു

അയാൾക്ക് തോന്നി 

കിടക്ക വിരിപ്പ് കുടഞ്ഞു വിരിച്ചു 

അയാൾ വലത് വശം ചരിഞ്ഞു കിടന്നു

 സ്നേഹം 

വരുന്നു 

പോവുന്നു 

സ്‌നേഹിക്കുമ്പോൾ 

പറഞ്ഞിരുന്ന

വാക്കുകൾ 

കാണാതെയാവുന്നു 

ഒരു തുരങ്കം 

അതിൽ 

കയറിയിറങ്ങുമ്പോൾ 

നാമൊരു 

ടൈം ട്രാവലിൽ

സ്നേഹം 

വീണ്ടും വരുന്നു 

നമുക്കുള്ളിൽ  നിറയുന്നു 

നാം വീണ്ടും കാണുന്നു

സ്‌നേഹം 

വരുന്നു

പോകുന്നു 

തുരങ്കങ്ങൾ 

നീ കാണുന്നില്ല 

ഇപ്പുറം ഞാൻ നിൽക്കുന്നു

കാത്തിരിക്കാതെ

തരമില്ലല്ലോ 

സ്നേഹം 

വരുന്നു 

പോകുന്നു 

സ്നേഹിച്ചവർ 

പറഞ്ഞു മറന്ന 

വാക്കുകൾ 

പൂക്കളാകുന്നു 

സ്‌നേഹം 

വരുന്നു

അത് പോകുന്നതേയില്ല 

വിളർത്ത പർപ്പിൾ 

നിറത്തിൽ 

ഇവിടെമാകെ 

ചെറി പൂക്കളാണ്

 എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ ഉണ്ടെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന നന്മയുടെ ആ വശം പുറത്തു കാണിക്കുവാൻ മനുഷ്യരെല്ലാം ഭയക്കുന്ന കാലത്താണോ  നാം? 

എല്ലാവരും അല്ലെങ്കിലും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ അങ്ങനെ ആകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഇനി ആരുമില്ലെങ്കിലും ഈ  ഞാൻ അങ്ങനെയാണ്.  ഉള്ളിൽ ഉള്ള എമ്പതിയെ സ്വയം വേണ്ടെന്ന്  വെച്ച്, മനുഷ്യരിൽ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു മാറി നില്കുന്നവരൊക്കെ അങ്ങനെ ആകാതെ തരമില്ല.

ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ ഓർമ്മയാൽ നമ്മളെ ഉലച്ചു കളയുന്ന ചില മനുഷ്യരില്ലേ?. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടന്ന് അവരെ ഓർക്കും, നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉള്ളു പറിയുന്നൊരു വേദന ഉള്ളിൽ വന്നു പൊതിയും. ഒരു ദിവസത്തിൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും  അത് സംഭവിക്കാം. തുണി മടക്കുമ്പോൾ, ഷവറിനടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അങ്ങനെ എപ്പോൽ വേണമെങ്കിലും. അങ്ങനെ ഒരാളെ പറ്റി പണ്ടൊരിക്കൽ ഇവിടെ എഴുതിയിട്ടിരുന്നു. വീട് പോലെ  തോന്നിയിരുന്ന ഒരാൾ; പെട്ടെന്നിറങ്ങി പോയി. ഇത്തവണ ഒന്ന് കൂടി കൂട്ടി ചേർക്കുവാൻ  നോക്കി, പക്ഷെ സാധിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിൽ നിന്ന് തന്നില്ല - വേണ്ടെന്നു വെച്ച് പോയവർ. 

ഡിയർ ഫ്രണ്ട് കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു തരം തരിപ്പായിരുന്നു  മനസ് നിറയെ. പറയാതെ ഇറങ്ങി പോയ ആരെങ്കിലും ഉള്ളവർക്കൊക്കെ ആ തരിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.

ആർക്കും തെളിച്ചമുള്ള ആ വശത്തെ കാണിച്ചു കൊടുക്കാതെ നടക്കുന്ന മനുഷ്യരെ വീണ്ടും ഓർക്കുന്നു. വളരെയേറെ ശ്രമകരമാണ് അവർക്കത്. തമ്മിൽ പിടികൊടുക്കാതെ, മറു വശത്തുള്ളയാളിൽ നിന്ന് എപ്പോഴും ഒരു ആക്രമണം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ആരെയോ ഒക്കെ പേടിച്ചങ്ങനെ  ജീവിച്ചു പോകുന്നു.

ഉള്ളിലെ മൃദുലത കുറഞ്ഞു വരുന്നു എന്ന് തോന്നാറുണ്ട് ഇപ്പോൾ. എങ്കിലും ഇത് പോലെ ചില സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ വീണ്ടും കരയുവാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. അത് നല്ല ലക്ഷണവുമാണ്. കവിത ഇല്ലെങ്കിലും വായന ഇല്ലെങ്കിലും എനിക്ക്  ജീവിക്കാം. പക്ഷെ സിനിമയും പാട്ടുകളും ഇല്ലെങ്കിൽ എന്നേ മരിച്ചു പോയേനെ. 

ഇന്നിപ്പോൾ _filmoholic_  എന്നൊരു insta പേജിൽ ആയിരുന്നു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞങ്ങനെ കണ്ടും കെട്ടും നേരം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. ( അതിന്റെ അഡ്മിൻ വേറെ ഏതോ ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ആളാണെന്നു ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു.) കർമ്മ ഈസ് എ ബുൾഷിറ്റ്  എന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചായി അപ്പോഴാണ് ഈ പേജിൽ കഥാവശേഷനിലെ ആ ഭാഗം വായിച്ചത്. 

“ഒറ്റയ്ക്കായാൽ മനുഷ്യരൊക്കെ നിസ്സഹായരാ…അത് കൊണ്ട് തന്നെ പറ്റുമ്പോഴൊക്കെ നമ്മൾ ആരെയെങ്കിലും സഹായിക്കണം. സഹായിക്കാൻ ആയില്ലെങ്കിലും ഉപദ്രവിക്കാണ്ടിരിക്കണം”

എന്തൊക്കെയോ  പറയാൻ വന്നു. വേറെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു വെച്ചു.

 Hope you are doing okay :)

 മുറിയുടെ ഒഴിഞ്ഞ കോണുകൾ, ആലീസിന്റെ അത്ഭുത ലോകത്തേക്കുള്ള വാതിലുകൾ പോലെ.

അവിടങ്ങളിലെന്നെ ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു. 

തിരികെ വന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റം മനഃസമാധാനമുള്ളൊരാളെ അവിടെ കാണുന്നു. വീട്ടിലെ സ്വന്തം മുറിയുടെ കോണിൽ തുടങ്ങി, പോകുന്നിടത്തെല്ലാം മുടങ്ങാതങ്ങനെയൊരിടം എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട് . 

ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ ഉള്ളിലൊരാൾ ആജ്ഞാപിക്കുമ്പോൾ എന്നെ ഒതുക്കി മടക്കിയാ മൂലയിൽ വെയ്ക്കുന്നു.

ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്ത ബഹളങ്ങളിലേക്ക് നടന്ന് കയറുന്നു.

 ആഴമുള്ള കയങ്ങളിലൊന്നിൽ 

ദുഃഖഭാരത്താൽ 

കെട്ടി താഴ്ത്തപ്പെട്ട നിലയിൽ 

നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം 

പൂണ്ട് കിടക്കുന്നു 

പുതിയ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നു 

പുതുമയുള്ള കാഴ്ച്ചകൾ കാണുന്നു 

നിങ്ങളൊന്നും  കാണുന്നില്ല 

ഒന്നിനും നിങ്ങളെ

സന്തോഷിപ്പിക്കുവാനാകുന്നില്ല 

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ 

നിർമ്മമായ ചിരികൾ 

ഇരുളു നിറഞ്ഞ കയങ്ങളിൽ 

രക്ഷയ്ക്കെത്തുന്നില്ല 

പുഞ്ചിരി തന്ന് കടന്ന് പോകുന്ന 

മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് 

ഒരദ്‌ഭുതവും നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല 

മുള്ളുകളിൽ ഉരഞ്ഞു നീറിയ 

ഹൃദയം 

നിസ്സഹായതയോടെ നിങ്ങളെ 

തന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നു 

•••

സാധാരണ മനുഷ്യൻ 

നിന്ന് പോകുവാൻ എന്ന മട്ടിലെങ്കിലും 

വേദനകളോട് 

നിരന്തരം 

കലഹിക്കുന്നു 

അവൾക്ക്/അവന്  അർഹതപെട്ടതെല്ലാം 

ജീവിതത്തോട് 

ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നു 

ആത്മാർത്ഥ അതിര് കടക്കുമ്പോൾ 

സ്വയം ശാസിച്ചു നിലയ്ക്ക് നിര്ത്തുന്നു.

എനിക്ക് തോന്നുന്നു 

ഞാനൊരു  സാധാരണ മനുഷ്യനല്ലെന്ന്.

 ആരുടെയോ കൈപ്പത്തിയ്ക്കുള്ളിലിരുന്ന് 

ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന 

നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം 

വേദനയിൽ

ഒരു ദിവസം തീർന്നു പോകുന്നു 

വേദനയിൽ

നിങ്ങൾ  ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നു 

പേടിപ്പെടുത്തുന്ന സ്വപ്നം 

നിങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന പോലെ 

തണുപ്പിൽ പുതപ്പില്ലായ്മ 

നിങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന പോലെ 

വേദന ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെ 

വിളിച്ചുണർത്തുന്നു

നിങ്ങൾക്ക് മനസിലാവുന്നുണ്ടോ ?

വേദന കൊണ്ട് 

നിങ്ങൾ ഉണർന്നു പോകുന്നു 

മനസിന്റെ വേദന 

നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തോട് 

എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് 

ഓരോ അണുവിലേക്കും 

സൂചി കയറ്റുന്ന പോലെ?

നെഞ്ചിന്റെ ഒത്ത നടുക്കേക്ക് 

പ്രാണനാകെ 

വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന പോലെ ?

ഒരാളോടും നിങ്ങൾ പറയുവാൻ തുനിയുന്നില്ല 

അവർക്കോ നിങ്ങൾക്കോ 

അതൊരുപകാരവും ചെയ്യുന്നില്ല 

അല്ലെങ്കിൽ 

അതിനെ പറ്റി മിണ്ടുവാൻ പോലും 

നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾആവതില്ല 

 

നിങ്ങൾക്കൊരു വേദന മാപിനി ആവശ്യമുണ്ട് 

ഇനി എത്രത്തോളും ശരീരമതിനെ 

താങ്ങിയേക്കും എന്നറിയേണ്ടതുണ്ട് 

കണ്ണിൽ നോക്കി വേദനകളെ 

തരം തിരക്കുന്ന ഒരാളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് 

നിങ്ങളിപ്പോൾ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു 

വേദന 

വേദന 

വേദന

 തലയിൽ തോർത്തു വരിഞ്ഞു കെട്ടി 

കൈയ്യിൽ ടോർച്ചും പിടിച്ചൊരു രാത്രി 

തെക്കോട്ട്

നടന്ന് പോകുന്നു 

വെയിലാറിയാൽ മാത്രം

കണ്ണ് തുറക്കുന്ന  

ചില പൂക്കളപ്പോൾ

പിന്നാലെ പോകുന്നു 

കടത്ത് കടവിൽ

കാത്തു നിന്ന

മകരത്തിലെ തണുപ്പിന്റെ കവിളിൽ 

നിലാവ് ചൂഴ്ന്ന നുണക്കുഴി 

തോർത്തഴിച്ച്

ടോർച്ച് തറയിൽ കുത്തനെ നിർത്തി 

ചരൽ മണലിലവർ 

അമർന്നിരുന്നു 

ഉറങ്ങി തൂങ്ങി നിന്ന

മുളക്കൂട്ടമൊന്നമർത്തി മൂളി 

കാറ്റഴിച്ചു വിട്ട വെള്ളിമൂങ്ങകൾ 

പരവശരായി പറന്ന് തുടങ്ങി 

ആകാശത്തു നിന്ന് പുറപ്പെട്ടൊരു 

വെളിച്ച തുണ്ട് മാത്രം 

ആറിന്റെ ഒത്ത നടുക്ക്

കാൽ കവച്ചിരുന്നു 

രാത്രിയുടെ

ചെറുവിരലിൽ

തണുപ്പപ്പോളൊന്നമർത്തി

തൊട്ടു 

പുറകെ നടന്ന

പൂക്കളനങ്ങിയില്ല 

മുളംകാട് വീണ്ടുമുണർന്നതായി

നടിച്ചില്ല 

അക്കരയിൽ നിന്ന് 

ആഞ്ഞു വീശിയ 

നന്ത്യാർവട്ട കാറ്റ് മാത്രം 

നാണം കൊണ്ട് ചൂളി പോയി

അവരുമ്മ വെച്ചിടം

കോടയിൽ മുങ്ങി 

നിലാവ് പതിയെ തോർന്നു

കിഴക്കാരോ 

വെളിച്ച തോരണം

കെട്ടി തുടങ്ങി 

വീണ്ടും കാണാമെന്ന

മൗനത്തെ തൊട്ട് 

പതിയെയവർ

തിരികെ നടന്നു

പുഴയും പുണ്യാളനും !!

അച്ചൻകോവിലങ്ങനെ കലങ്ങി പരന്ന് ഒഴുകി കൊണ്ടേയിരുന്നു. വശങ്ങൾ താളത്തിൽ ഇളക്കി കടത്തുകാരൻ എന്നത്തേയും പോലെ നിർവികാരമായി തുഴയനക്കി കൊണ്ടും.

പരിചിതമെങ്കിലും ഒന്നമർത്തി ചോദിച്ചാൽ "അറിഞ്ഞു കൂടാ " എന്ന ഭാവമാണ് ഞങ്ങളുടെ ആറിന്. ഞങ്ങൾ അതിനെ നദിയെന്നോ പുഴയെന്നോ വിളിക്കുവാൻ തുനിഞ്ഞില്ല. "ആറ് കവിഞ്ഞു, ആറിന്റെ അക്കരയിലെ വീട് , ആറ് കടക്കണം.. അങ്ങനെയങ്ങനെ പോകുന്നു . 

എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളുടെയും ഉത്ഭവം നദീതടങ്ങളിൽ നിന്നായിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്രം പറയുന്നു. എത്ര തെന്നി മാറിയാലും ഒടുക്കം അതിന്റെ കരയിൽ തന്നെ വന്നടിയുന്ന തരം ഒരു കൗതുകം ജീവിതത്തിൽ ഉടനീളം ഞങ്ങളെയും പിന്തുടർന്നു. തൊഴിൽ തേടി അന്യദേശങ്ങളിലേക്ക് പോയവർ,  കല്യാണം കഴിച്ചകലേയ്ക്ക് താമസം മാറിയവർ, പഠിക്കുവാൻ ദൂര നാടുകളിലേക്ക് പോയ കുട്ടികൾ; എല്ലാവരും മടുപ്പിനൊടുവിൽ,  ഒഴുകിയിവിടെ അടിഞ്ഞു. ഈ കടവ്  കേട്ടത്രയും തമാശകൾ,  കുന്നായ്മകൾ ,  അന്തി ചർച്ചകൾ!

വള്ളമിറക്കാൻ (തുഴയാൻ) ഇരിക്കുന്ന ആളിന്റെ അന്നത്തെ "മൂഡിന്" അനുസൃതമായി കടത്തിറങുന്നവരുടെ ദിവസങ്ങൾ തുടങ്ങി.  കടത്തു വള്ളത്തിന്റെ വരവിനൊപ്പിച്ചു സമയം പാകപ്പെടുത്തി, ഞങ്ങൾ വീടുകളിൽ നിന്നു യാത്രകൾ പുറപ്പെട്ടു. "ഞാൻ കൂടെ ഉണ്ടേ "  എന്ന ഈണത്തിൽ കുറച്ചകലെ നിന്ന് തന്നെ  കൂവാൻ പഠിച്ചു. ദിവസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ കൂടെത്താൻ ധൃതിപ്പെടുന്ന കിളികളുടെ തിടുക്കം, വള്ള പടിയിൽ കയറി ഇരിക്കുന്നതോടെ അവസാനിച്ചു. 

പുഴയെ ചുറ്റി പറ്റി ഞങ്ങൾ വളരാതെ വളർന്നു. 

ഞായറാഴ്ച പള്ളി മണി ഒന്നടിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഒരുക്കങ്ങൾ വേഗത്തിലാകും. കടത്തു കടവിൽ ആള് കൂടുന്നതിന് മുൻപേ എത്തണമെങ്കിൽ ഉടനെ പുറപ്പെടണം. മൂന്നടിച്ചാൽ പിന്നെ, ഒരാൾക്കൂട്ടം കാണാം കടത്തു കടവിൽ. സമയം ഉണ്ടായിട്ടും, കണ്ണാടി മുന്നിൽ സമയം കളഞ്ഞ കുമാരി കുമാരന്മാർ,  സൺ‌ഡേ സ്കൂൾ പിള്ളേർക്ക് പ്രാതൽ ഉണ്ടാക്കി സമയം പോയ അമ്മമാർ എന്നിങ്ങനെ തുടങ്ങുന്ന ആളുകളുടെ കൂട്ടമാണത്. 

പള്ളിയിൽ ഒറ്റയടിക്കുമ്പോൾ* മിക്കപ്പോഴും വള്ളം മറുകരയോട് അടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.  ഇപ്പോൾ ഇക്കരെ നിൽക്കുന്നവരിൽ അധികവും "കടം വീട്ടാൻ വേണ്ടി" മാത്രം പള്ളിയിൽ പോകുന്നവർ,  ഉള്ളിൽ കയറാതെ പള്ളി മാഞ്ചോട്ടിൽ സ്ഥിരം നിൽക്കുന്നവർ എന്നീ കൂട്ടങ്ങളിൽ പെടും. സുവിശേഷ വായനയുടെ പകുതിയിൽ മാത്രം പള്ളിയിൽ എത്താൻ പാകത്തിൽ അവർ പതുക്കെ പതുക്കെ കടത്തുകടവിലേക്ക് നടക്കുന്നു.

അച്ചൻകോവിൽ മലയിൽ വെള്ളം കലങ്ങുന്നത് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരുന്നറിഞ്ഞു. കടത്തുകടവ് കവിഞ്ഞു റോഡിലേക്ക് വെള്ളം കടക്കുമ്പോൾ അടുത്ത വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ വരവേൽക്കാൻ ഞങ്ങൾ മനസാ സന്നദ്ധരായിരിക്കും. ഓണവും ക്രിസ്മസ്സും എന്ന പോലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവധി ആഘോഷിക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു. വീടുകൾ പലതായി തിരിയുന്ന മുക്കവല വരെ വെള്ളമെത്തി, ഒപ്പം വള്ളവും. ഭീതിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാലത്തോട് കൂടി  ഈ ഓർമ്മകൾ ഒക്കെ രസത്തിന്റെ കടവ് താണ്ടിയങ്ങു  ദൂരേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. 

വർഷത്തിലൊരിക്കൽ പള്ളി പെരുന്നാളിന് വള്ളം കയറി പുണ്യാളൻ ഞങ്ങളെ കാണാനെത്തി. ഇലഞ്ഞി മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുന്ന അമ്പേറ്റ പുണ്യാളനെ  വരവേൽക്കാൻ കടത്തുകടവ് മുതൽ ഞങ്ങൾ തോരണം കെട്ടി . വടക്കറ്റം മുതൽ തെക്കറ്റം വരെയുള്ള ഇടവക മക്കളെ കണ്ടു നേർച്ചകൾ സ്വീകരിച്ചു പുണ്യാളൻ തിരികെ പോകുമ്പോൾ കൂടെ ഞങ്ങളുടെ വേദനകളെയും പ്രാരാബ്ധങ്ങളെയും കൂടെ പുഴ കടത്തി.

പുണ്യാളൻ ആ പോക്ക്  ഉള്ളിൽ നിറയ്ക്കുന്ന ശൂന്യത എത്ര കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, എത്ര കടലുകൾ താണ്ടി ദൂരെ പോയാലും ഒന്നു കണ്ണടച്ചാൽ ഉള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തും. ആറിന്റെ നടുക്കെത്തിയ പുണ്യാളനെ നോക്കി കണ്ണും നിറച്ചു ഈ നിമിഷത്തിലും ഞങ്ങൾ ആ കടത്തു കടവിൽ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. 

അടുത്ത  വരവിനായി!

--------------------

*കുർബാന തുടങ്ങുവാനുള്ള മണി

ഈ നഗരം

ഈ തെരുവ് 

ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യർ 

കുനിഞ്ഞു കൂടിയിരിക്കുന്ന 

ഓർമ്മകളിലൊന്നിനെ 

ഞാൻ തൊട്ടെടുക്കുന്നു 

തൊടും തോറും

തീർന്നു പോകുന്ന 

വിഷാദ സ്മരണകൾ 

വെയിലിന്റെ ഓളത്തെ 

മുറിച്ചു കടക്കുന്നു 

തെരുവൊരു താളത്തിൽ 

തിങ്ങി മറിയുന്നു 

മനുഷ്യരുടെയെല്ലാം ചുണ്ടുകളിൽ 

മന്ദസ്മിതത്തിന്റെ മൂളിപ്പാട്ടുകൾ 

പൂമരങ്ങൾ തലകുലുക്കുന്നു 

പൂക്കളിറ്റിയ്ക്കുന്നു 

കുനിഞ്ഞു നിന്നാകാശ ചുവരുകൾ 

വഴിയോരങ്ങളിൽ 

താളമിടുന്നു 

സന്തോഷമാഹ്‌ളാദമാനന്ദം 

ലോകമൊരു ഗോവണിയിൽ പിടിച്ചു 

മുകളിലേക്ക് കയറി പോകുന്നു

 രണ്ട്‌ തരം നേരങ്ങളാണെനിക്ക് ഉള്ളത്.

കാരണമുള്ള ദുഃഖങ്ങളുടെ നേരങ്ങളും, കാരണമില്ലാത്ത ദുഃഖങ്ങളുടെ നേരങ്ങളും.

അടുക്കളയിൽ അവനെനിക്ക്  വെണ്ണ പുരട്ടിയ റൊട്ടിയൊരുക്കുന്നു. ഞാനിവിടെ മുറിയുടെ മൂലയിൽ കാരണമില്ലാത്ത ദുഃഖത്തെ ഓർത്തിരിക്കുന്നു.

സന്തോഷിക്കുവാൻ ഇടയ്ക്ക് എനിക്ക് പറ്റാറുണ്ട്.

ചില മനുഷ്യരെനിക്ക്, സ്വയമറിയാതെ ഉപകാരങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു. അവരറിയാതെ അവരിൽ നിന്ന് ഞാൻ എനിക്ക് വേണ്ട സന്തോഷത്തെ ഊറ്റിയെടുക്കുന്നു.

അവരറിഞ്ഞാൽ അതെനിക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെടുകയോ, പകരം എന്നിൽ നിന്നെന്തെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെടുകയോ ചെയ്യാം. രണ്ടിനുമെനിക്ക് ആവതില്ല.

മനുഷ്യരെ ദൂരെ നിന്ന് മാത്രം, നോക്കി കാണുന്നതിൽ ഒരു ഭംഗിയുണ്ട്. ഞാനവരെ സാകൂതം നോക്കി കാണുന്നുവെന്ന് അവരറിയുന്ന ദിവസം രസത്തിന്റെ ആ ചരട് പൊട്ടി വീഴാം.

എത്ര നാൾ മറ്റൊരാളിൽ, മറ്റ്‌ മനുഷ്യരിൽ എന്റെ ആനന്ദത്തെ ഞാൻ ചാരി നിർത്തും.

സന്തോഷത്തിന്റെ രഹസ്യമെന്താണെന്ന് ആരോടാണ് ഞാനൊന്ന് അന്വേഷിക്കുക.

നീട്ടി, പരത്തി, കുറുക്കി പറയാതെ സഹായിക്കുവാൻ ആരുണ്ട് !!!

#fictionbutnotfiction

 ലോകത്തിൽ ഇന്നേ വരെ കണ്ടു പിടിക്കപ്പെട്ടതും ഇനി കണ്ടു പിടിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്നതും, സംഭവിച്ചതും ഇനി സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതുമായ എല്ലാ പ്രണയചേഷ്ടകളും ക്ലിഷേകളാണ്.

ഒരു ഹാംസ്റ്റെറിനെ പോലെ, നിരന്തരം കറങ്ങുന്ന ചക്രത്തിൽ ഇടതടവില്ലാതെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ജീവിതത്തോട് നിങ്ങൾക്ക് എന്തും തോന്നാം. അതിനെ ഇറുക്കി കെട്ടി പിടിക്കാം, തുറിച്ചു നോക്കി നിൽക്കാം , ഇടം കാലിട്ട്‌ വീഴ്ത്താം, കരണത്തടിക്കാം.ഇതിനിടയിൽ വന്ന് പോകുന്ന, പ്രണയങ്ങളെ, രണ്ടു ജോഡി കണ്ണുകൾക്കിടയിൽ  മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന മറ്റ്‌ പലതിനെയും cliche എന്നല്ലാതെ മറ്റെന്ത് വിളിക്കാൻ.

ഓർമ്മകളെ പരിപോഷിപ്പിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഓർമ്മകളെ, ഓർമ്മകൾ മാത്രമായി വിട്ട് കൊടുക്കുന്നതിൽ ഒരു നീതി കേടുണ്ട്‌. ഓർമ്മകളെ preserve ചെയ്യണമെന്ന് പ്രിയപ്പെട്ടൊരാൾ പറഞ്ഞത് പോലെ, പല നിറമുള്ള ചില്ല് ഭരണികളിൽ അവയെ നിറച്ചു വെയ്ക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

പല കാലങ്ങളിൽ, പല ഋതുക്കളിൽ, പുറത്തെ മഞ്ഞിൽ, മഴയിൽ, ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന വേനലിൽ , തുറന്ന് നോക്കേണ്ട ചില്ലു ഭരണിയെതെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ ധാരണയുണ്ടാവും. 

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്ത് നോക്കുക എന്നതിൽ കവിഞ്ഞു ഈ കാലയളവിൽ വേറെയൊന്നും ചെയ്യുവാൻ എനിക്കുമില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

 കാണാതെയാവുന്ന സംഗതികൾ

പൊട്ട് പോലെയുള്ളൊരു കമ്മൽ 

നീലനിറത്തിലെ കുഞ്ഞൊരു ടോയ് കാർ 

ആദ്യമായ് കഥയെഴുതിയ ബുക്ക് 

ഒരിക്കലും വാടില്ലെന്നൊരാൾ തന്ന 

മഞ്ഞപൂക്കെട്ട് 

കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ സംഗതികൾ 

കാണാതെയാകണമെന്ന് 

ആർക്കോ നിർബന്ധമുള്ളപോൽ 

ലോകം നെറുകെയോടുമ്പോൾ 

ഞാൻ കുറുകെയോടുന്നു 

കൈപ്പിടിയിൽ കിട്ടിയ സംഗതികൾ 

വാരി കൂട്ടുന്നു 

മറന്ന് പോയവ

മറന്ന് പൊക്കോട്ടെ എന്നോർക്കുന്നു 

എന്നിട്ടും 

കരഞ്ഞപ്പോളൊരു 

മഞ്ഞപ്പൂക്കെട്ടെന്റെ 

കണ്ണിനിടയിൽ തടയുന്നു

 രണ്ട് വഴികൾ വേർതിരിഞ്ഞു 

ആദ്യത്തെ വഴിയിലൂടെ 

വീട്ടിലേക്ക്

നടക്കുന്നു 

എന്റെ വീടോ!

നീട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ 

ചിലപ്പോൾ മാത്രം 

വിളി കേൾക്കുന്ന 

എന്റെ വീട് 

സമുദ്രങ്ങൾ കടന്ന് 

സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ 

ചുവരുകൾ 

പണ്ടത്തെ പോലെയെന്നെ 

കെട്ടി പിടിക്കുന്നില്ല 

കണ്ണ് നിറയ്‌ക്കുമ്പോൾ 

നരപാകിയ മറവിയുടെ 

പീള കെട്ടുകളിൽ നിന്ന്  

പുരാതനമായ വാത്സല്യം 

അരിച്ചിറങ്ങുന്നു  

എനിക്ക് സമാധാനമില്ല 

ഇവിടെയാകുമ്പോൾ 

ഞാൻ അവിടെയാണ് 

അവിടെയെത്തുമ്പോൾ 

ഞാൻ 'അവിടെ ' എത്തുന്നുമില്ല  

സമുദ്രത്തിന്റെ മുകളിലൂടെ 

അരൂപിയെന്ന പോൽ 

കാറ്റെന്നെ എവിടേക്കോ 

പറത്തി കൊണ്ട് പോകുന്നു 

എന്റെ വീട് , എന്റെ വീട് 

ഞാൻ ഏങ്ങി കരയുന്നു 

എന്റെ വീട് 

അതിപ്പോൾ 

എനിക്കുള്ളിൽ മാത്രമാകുന്നു 

വഴികളിപ്പോൾ 

പലതായി പിരിഞ്ഞു

കൊണ്ടിരിക്കുന്നു  

എവിടേയ്ക്കുമെത്താതെ

വഴിയരികിൽ 

ഞാനിപ്പോൾ

ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നു

 ചുവന്ന ചുവരിനെ താങ്ങുന്ന 

പച്ചതൂണുകളെന്ന പോലെ 

നീയെന്നെ പിന്തുടരുന്നു 

നിന്റെ നോട്ടത്തിൽ തട്ടി 

ഞാൻ മലർന്നടിച്ചു 

വീഴുന്നു 

താഴെ ചിന്നി ചിതറിയ എൻറെ ഹൃദയം 

എന്റെ സന്തോഷം 

നിന്റെ നോട്ടത്തിൽ തട്ടി തെറിക്കപ്പെട്ട 

എന്റെ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ 

ആനന്ദം 

പരന്നു പരന്നു 

നിരന്നു നിരന്നു 

ചുരുങ്ങി ചുരുങ്ങി 

കുരുങ്ങി കുരുങ്ങി 

കിടക്കുന്ന ശൂന്യത 

അഴിഞ്ഞു അഴിഞ്ഞു 

കൊഴിഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞു 

വഴുക്കി വഴുക്കി 

പോകുന്ന മഞ്ഞയേ 

എന്റെയേക സന്തോഷമേ

 കഥകൾ എഴുതി കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയോടെനിക്കിപ്പോൾ 

ഒരു ചെമ്മരിയാട്ടിൻകുട്ടിയോടെന്ന പോൽ 

സ്നേഹം തോന്നുന്നു 

അവൾ പേന ചലിപ്പിക്കുമ്പോൾ 

കഴുത്തിലെ നീല ഞരമ്പുകളിൽ നിന്ന്

ശതാവരി പൂക്കൾ പടർന്നിറങ്ങുന്നത് 

നിങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടോ?

ഒരു മന്ത്രവാദിനിയുടെ ചിരിയോടെ 

നീണ്ട വിരലുകളനക്കുമ്പോൾ 

കുതിരക്കാരുടെ തൊപ്പികൾ 

ആകാശത്തേയ്ക്കുയർന്നു പോകുന്നു

ഞൊടിയിടയിലവൾ കാലിയാക്കുന്ന  

വീഞ്ഞ് കോപ്പകളിൽ നിന്ന് 

ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾ 

പുറപ്പെടുന്നത് എനിക്കൊരു പുതുമയേയല്ല

വശം ചരിഞ്ഞ് കിടക്കുമ്പോൾ  

എത്ര ഗോളങ്ങളെയവൾ വലം വെയ്ക്കുമെന്ന് 

രാത്രിഞ്ചരന്മാർ പോലും 

ഉറ്റു നോക്കുന്നു 

തമോഗർത്തങ്ങളിൽ വിരൽ തൊട്ട്  

അവൾ പായിക്കുന്ന വെടിയുണ്ടകൾ 

ഏത് ഏകാകിയുടെ നെഞ്ചിലാവാം 

ചെന്ന് തറയ്ക്കുന്നത്!

പറയാൻ മറന്ന് പോകുന്ന കള്ളങ്ങൾ 

ഒരാളെയും നോവിക്കാത്ത പോൽ 

എല്ലാ വേദനകൾക്കും 

അവസാനമുണ്ടാകുമെന്നവൾ   

എല്ലാ കഥകളിലും

എഴുതി വയ്ക്കുന്നു  

കല്ലിച്ച ഏകാന്തതയിൽ ചവിട്ടി 

ഇപ്പോളവൾ നടന്ന് കയറുന്നത്  

ഏത് പുരാതന ദുഃഖത്തിലേക്കാണെന്നാണ് 

നിങ്ങൾ കരുതുന്നത്!

കേക്കപ്പച്ചൻ പോയി

കേക്കപ്പച്ചൻ പോയി.

ഇവിടുന്ന് പോയി.

ഈ ലോകത്തിൽ നിന്ന് പോയി.

നിസ്സഹായതയുടെ വിളുമ്പിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മരണങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർത്തുമ്പോൾ 

തിരികെ നടക്കണമോ എടുത്തു ചാടണമോ അതോ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കണമോ എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു.

ശരീരത്തിലെ അവസാന ചൂടും ആറിയപ്പോൾ, ആ അവസാനനിമിഷങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ആരെ ഓർത്തിട്ടുണ്ടാകാം! എന്നത്തേയും പോലെ പപ്പയെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ? 

എല്ലാ വേദനകളെയും ആകുലതകളെയും ഇവിടെ, നാം ലോകമെന്നു വിളിക്കുന്ന ഇവിടെ നിർത്തി, ഒരാൾ പറന്ന് പോകുമ്പോൾ അവർക്ക് സമാധാനം ലഭിക്കട്ടെ എന്ന് നമ്മൾ ആശംസിക്കുന്നു. നമ്മൾ ആശംസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത സമാധാനത്തിലേക്ക് തന്നെ അവർ പറന്ന് പോയിരിക്കണം.

ജീവിതം പൊള്ളിക്കുന്നു . മരണം അത് വരെ ജീവിച്ച ജീവിതത്തെ തണുപ്പിക്കുന്നു. എനിക്ക് കേക്കപ്പച്ചനെ ഓർത്തു സമാധാനം തോന്നുന്നു .  എല്ലാ അലച്ചിലുകൾക്കും ഒടുവിൽ സമാധാനം ഉണ്ടാവുമെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ ഉറപ്പാണ് . 

സിനിമയിലെ പെൺകുട്ടി 

വളരുവാൻ

ഞാൻ കാത്തു നിൽക്കുന്നു 

അവൾ വളരുന്നതേയില്ല

കണ്ണുകളിൽ അനാദിയായ 

അദ്‌ഭുതവും പേറി 

അവൾ കുട്ടിയായി തന്നെ

തുടരുന്നു

ചുവന്ന ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ 

മലമുകളിലെ വീട്ടിലവൾ 

ഉറുമ്പുകളെ 

ഓമനിച്ചു വളർത്തുന്നു 

ചില്ല് കണ്ണാടിയിൽ കൂടിയവൾ 

പുറത്തേക്ക്  നോക്കുമ്പോൾ 

പൂക്കൾ വിരിയുന്നതായ് 

കാണപ്പെടുന്നു

നിലാവിന്റെയുടുപ്പിട്ട 

അവളുടെ നഖങ്ങളിൽ 

ശലഭച്ചിറകുകൾ

ഒട്ടിയിരിക്കുന്നു 

പറ്റി ചേർന്ന 

ഉടുപ്പിന്റെ തൊങ്ങലുകളിൽ 

നാണം തൂങ്ങി നിൽക്കുന്നു 

കന്യാമറിയത്തിന്റെ ചിത്രത്തിലേക്കവൾ 

തുറിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ 

ലോകത്തെ കൃത്യം 

രണ്ടായ് പകുത്ത്  

തെക്ക് നിന്ന് വടക്കോട്ടൊരു 

തീവണ്ടി കൂവി പായുന്നു 

ചുവന്ന സ്നീക്കേഴ്സിട്ട  

അവളുടെ കാലുകളിലേക്ക് 

ഉരുണ്ടുരുണ്ടൊരു 

കാൽപന്തെത്തുന്നു 

സിനിമ തീരുവാൻ

ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു 

സിനിമ അവസാനിക്കുന്നില്ല 

കംപ്യൂട്ടറിന്റെ നാല് ചുവരുകൾ 

തുരന്നു 

അതെന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ 

നിറയുന്നു 

വായുവിൽ ഞാൻ 

ഉയർന്നു പൊന്തുന്നു 

ജനൽ കമ്പിയിലൂടൂളിയിട്ട് 

തെരുവിലേക്കൊഴുകുന്നു

ഇപ്പോൾ

സിനിമയില്ല

തെരുവില്ല 

ഞാനുമില്ല 

ഒരിക്കലും വലുതാവാത്ത  

പെൺകുട്ടി 

നീ മാത്രമേയുള്ളു 

നീയിട്ടിരുന്ന 

നാണതൊങ്ങലുള്ള

ഉടുപ്പിപ്പോൾ

നീല പോലെ 

നീലിച്ചിരിക്കുന്നു 

നിന്റെ മുഖമിപ്പോൾ 

കന്യാമറിയത്തെ പോൽ 

ശോഭിക്കുന്നു 

നീ തല കുമ്പിട്ടു നിൽക്കുന്നു 

നിന്റെ ചുവന്ന 

സ്നീക്കേഴ്സിനടിയിൽ 

കറങ്ങുന്ന

ഭൂഗോളം

സിനിമ തീരുവാനിനി 

കാത്തു നിൽക്കുന്നില്ല  

പെൺകുട്ടിയും ഞാനും

അതിലേക്ക് തന്നെ 

തിരികെ  നടന്നു കയറുന്നു 

 Why did you do that?

തിരിച്ചും മറിച്ചും 

ഞാൻ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു 

നിങ്ങളുടെ പ്രേമത്തോളം 

ഭംഗിയുള്ളതൊന്നും 

അത് വരെ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നില്ല 

ചിന്നി ചിതറിയൊരുച്ച നേരം 

ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചു പൂത്തു നിൽക്കുന്നൊരു 

ബോഗെയിൻവില്ലയെ പോൽ 

പ്രേമത്താൽ നിങ്ങൾ 

തുള്ളി തുളുമ്പിയിരുന്നു 

വിരസമായ പകലുകളാലും 

പേടിപ്പെടുത്തുന്ന രാത്രികളാലും 

ജീവിതമെന്നെ വരഞ്ഞപ്പോഴും 

ആളൊഴിഞ്ഞ അയല്പക്കത്തെത്തിയ 

പുതിയ താമസക്കാരെയെന്ന പോൽ 

നിങ്ങളെ ഞാൻ സാകൂതം 

നോക്കി നിന്നു 

നിന്റെ നെറ്റിത്തടത്തിലെ ചുരുൾ മുടിയിൽ 

അവൻ വിരലോടിക്കുന്നത് 

അവന്റെ വലത് കാൽ മറുകിൽ 

നീയുമ്മ വെയ്ക്കുന്നത് 

പ്രേമിക്കുന്നവർക്ക് ചുറ്റും 

ലോകം നിലച്ചു പോകുന്നത് 

ഞാൻ ആദ്യമായ് കണ്ടു 

ചുവന്ന കടൽതീരസന്ധ്യകളിൽ 

നിന്റെ ക്യാമറ കണ്ണുകൾ തുറന്നടയുമ്പോൾ 

ഇവളോളമാരെന്നു ഞാൻ 

അത്ഭുതം തൂകി 

അവളെഴുതി വിടുന്ന നാല് വരി 

കവിതകളിൽ 

പ്രപഞ്ചമുണ്ടാക്കിയ 

ഒരേയൊരു കാമുകനെ ഞാൻ കണ്ടു 

എന്നെങ്കിലും പ്രേമിക്കുമെന്നോ 

ഒരാൾക്കെങ്കിലും പ്രേമം തോന്നുമെന്നോ 

ഒരിക്കലും ഞാൻ ഓർത്തിരുന്നില്ല 

നിങ്ങളെനിക്ക് സത്യമായും 

പ്രേമത്തിൽ 

വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും നൽകി 

Mon amour…mon amour

എത്ര നോക്കിയിട്ടും 

തെന്നി മാറിയിരുന്ന ഉച്ചാരണത്തിൽ നിന്നും 

എന്റെ സ്നേഹമേ എന്റെ സ്നേഹമേയെന്ന് 

നീട്ടി വിളിക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു 

എന്നിട്ടും , why did you do that ?

ഇപ്പോളെനിക്ക് തോന്നുന്നത് 

സ്നേഹമൊരു പിടിപ്പ്‌ കെട്ട വികാരമാണെന്നാണ് 

പിറകെ ചെന്നാലത്‌ നിങ്ങളെ 

പാട്ടിലാക്കി കളയും 

പുച്ഛിച്ചു പുറം തിരിഞ്ഞാൽ 

പൊല്ലാപ്പിലിട്ടു കുരുക്കും 

ഏത് വിധത്തിലും 

"handle with care"എന്നൊരു കുറിപ്പ് 

നിങ്ങൾക്കതിൽ 

കാണാതിരിക്കാനാവില്ല 

സ്നേഹമെനിക്കിപ്പോൾ 

പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞൊരു വാക്ക് മാത്രമാണ്

 കുളിമുറിയുടെ ഭിത്തി ഞാൻ 

ഉരച്ചു കഴുകുന്നു 

ഓർത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് 

അയാളെ തന്നെയാണ് 

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിൽ 

ഉറങ്ങി കിടങ്ങുന്ന വൃദ്ധൻ 

അയാൾ അഭിനയിക്കുകയല്ല 

എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പാണ് 

യാത്ര പറഞ്ഞു പോകുന്ന മകളോട് 

what about me എന്നയാൾ 

കണ്ണ് നിറയ്ക്കുമ്പോൾ 

എന്റെ ഹൃദയം അടർന്നു 

താഴെ വീഴുന്നു 

കുളിമുറിയുടെ  തറയിൽ 

ഞാനിപ്പോൾ 

വീണു കിടക്കുന്നു 

ഷവറിൽ  നിന്ന് വീഴുന്ന 

ഇളം ചൂട് വെള്ളത്തിൽ 

എന്റെ ഹൃദയം 

അലിഞ്ഞില്ലാതെയാകുന്നു 

ചുവന്ന നിറം തറയാകെ 

പരക്കുന്നു

Who  exactly am I?

അയാൾ  ഏങ്ങലടിക്കുന്നു 

എങ്ങോട്ടെന്നറിയാതെ 

ഞാനിപ്പോൾ 

ഒഴുകികൊണ്ടിരിക്കുന്നു 

നേരം വെളുക്കുന്നു 

വീണ്ടും ഇരുട്ടുന്നു 

What am I doing here

എന്ന ചോദ്യത്തിൽ 

എന്നത്തെയും പോലെ

ഞാൻ വഴുതി വീഴുന്നു 

I want my mummy 

എന്ന് കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ 

എനിക്കറിയാം 

അത് വളരുന്നില്ല 

വലുതാകുന്നില്ല 

വലിയൊരാളെ താങ്ങാൻ ആവാതെ 

എങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു 

I want my mummy 

I wanna get out of here

Have someone come and fetch me

കുളി മുറിയിൽ 

ഞാൻ വീണ് കിടക്കുകയാണ് 

ഉടനെ എഴുന്നേൽക്കുവാൻ 

എനിക്ക് ആകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല 

#TheFather #AnthonyHopkins

ഇവിടെനിക്ക്

സ്വന്തമായൊരു 

മീൻകുഞ്ഞും 

നാല് ചെടികളുമുണ്ട് 

നീല നിറമുള്ള മീനിനെ 

എന്ത് വിളിക്കുമെന്ന് 

ഉറപ്പില്ലാതിരുന്നതിനാൽ 

ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ

ഓരോ പേര് 

വിളിക്കുന്നു 

മിടുക്കനായ 

ഒരു ജീവിയാണത് 

ദുസ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട്  

മടുത്തുണരുന്ന എന്നെ 

ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലവൻ

ഉന്മേഷവതിയാക്കുന്നു 

കണ്ണാടി പാത്രത്തിന്റെ 

ഭിത്തികളിൽ 

തൊട്ടുരുമ്മി, മറിഞ്ഞു നീന്തി, 

കുമിളകൾ പൊന്തിച്ചു 

എന്നെ കാണുമ്പോൾ 

സന്തോഷമാണെന്നു പറയുന്നു 

ഏതാനം ചെറുകണികകൾ 

ആഹാരമെന്ന പോൽ 

കൊടുക്കുന്നതിൽ കവിഞ്ഞു 

അതിനൊരുപകാരവും 

ഞാൻ ചെയ്യുന്നില്ല.

എന്നിട്ടും 

അതിനെന്നോടു സ്നേഹമാണ് 

അതിനെന്നോടു 

ശരിക്കും സ്നേഹമാണ്

എന്റെ ചെടികളെ കണ്ടാൽ നിങ്ങൾ 

വാ പൊത്തി  ചിരിച്ചേക്കും 

കാലങ്ങളായി

അവ ഒരേ നിൽപ്പാണ് 

എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ 

വാടി വീഴുന്നില്ലെന്നേയുള്ളൂ 

പുറത്തെ വെളിച്ചമോ, 

മുടങ്ങാതെ വെള്ളമോ 

ഒന്നുമവ ചോദിക്കുന്നില്ല 

വള്ളിച്ചെടിയാവാൻ ജനിച്ചവൻ 

കയറി പോവാനൊരു 

ഇടം പോലും പരതുന്നില്ല 

വേണ്ട പോലെവയെ 

ഗൗനിക്കുന്നില്ലെന്നു 

ഇടയ്ക്കിടെ 

എന്നെ ഞാൻ ഓർമിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് 

  

എന്നിട്ടും അവയ്ക്കെന്നോട് 

സ്നേഹമാണ് 

അവയ്ക്കെന്നോട് 

ശരിക്കും  സ്നേഹമാണ്

വസന്തത്തിന്റെ 

അവസാന ഇലയും 

പൊഴിയുന്നവരെയും 

ഞാൻ ഉല്ലാസവതിയായിരിക്കുമെന്നും 

പുറത്തെ ആനന്ദങ്ങൾ തേടി 

പാഞ്ഞോടുമെന്നും 

വെയിലിന്റെ 

കണിക വറ്റുമ്പോൾ 

വിഷാദത്തിന്റെ കനികൾ 

കൊത്തി പറിക്കാൻ 

ഓർമയിലെ കഴുകൻ 

ചിറകു വിരിക്കുമെന്നും  

ആ ഇരുളിനെ 

പേടിച്ചൊളിക്കാൻ 

എനിക്കവയുടെ 

നിഴലേ ഉള്ളുവെന്നും  

അവർക്കറിയാമെന്നതിനാൽ 

അവർക്കിപ്പോഴുമെപ്പോഴും 

എന്നോട് സ്നേഹമാണ് 

അവർക്കെന്നോട് ശെരിക്കും 

സ്നേഹമാണ് 

ഇവിടെനിക്ക്

സ്വന്തമായൊരു 

മീൻകുഞ്ഞും 

നാല് ചെടികളുമുണ്ട് 

അവർക്കെന്നോട് 

സ്നേഹമാണ് 

അവർക്കെന്നോട് 

ശരിക്കും  സ്നേഹമാണ്

 

ജീവനും ജീവിതത്തിനുമിടയിൽ ഞെരിപിരി കൊള്ളുന്ന സമയങ്ങളിലെല്ലാം എനിക്ക് തോന്നും ഞാൻ ഇപ്പോഴുമൊരു കുട്ടിയാണെന്ന്. സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും ലാളനയും പരിഗണനയും അങ്ങനെയങ്ങനെ എണ്ണി പെറാക്കാവുന്നതിനോടെല്ലാം കൊതി തീരാത്തൊരു കുഞ്ഞികുട്ടി.

ആരോ പറഞ്ഞത് പോലെ വലുതാകൽ ഒരു കെണിയാണ്. മുതിർന്നു പോവുക ഒരു ബാധ്യതയും. എത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞു നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും മുതിർന്നുവെന്നു മനസ് സമ്മതിക്കാതിരിക്കുന്നതിൽ ഒരു ചതിയുണ്ട്. നമ്മൾ മാത്രമേ നമ്മളെ അങ്ങനെ കാണൂ. ചെറുതായിരുന്നപ്പോൾ നമുക്ക് കിട്ടിയതെല്ലാം, മുൻപ് പറഞ്ഞതിന്റെ എല്ലാം വകഭേദങ്ങളും പെട്ടന്നൊരു ദിവസം നമുക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. നമ്മൾ മുതിർന്നൊരാൾ ആവുന്നു. എല്ലാത്തിനോടും സമരസപ്പെടുവാനും പലതിനെയും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുവാനും നെഞ്ചിൽ കനപ്പെട്ട ഭാരം വെച്ച് ദിവസം മുഴുവൻ മുഖത്തു വെളിച്ചം കൊണ്ട് നടക്കാനും ചിലപ്പോൾ സ്വാർത്ഥയാകാനും വേറെ ചിലപ്പോൾ ചതിക്കാനും ചതിക്കപ്പെടാനും ജീവിതം വെച്ച് നീട്ടുന്ന എല്ലാ കന്നംതിരിവുകളിലും ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്ന് പട പൊരുതുവാനും ബാധ്യസ്ഥയായ ഒരുവൾ. മുപ്പതുകളിൽ എത്തിയാൽ പിന്നെ അകാരണമായൊരു ഭയത്തിന്റെ ആർഭാടം കൂടെ ഉണ്ടാവും.

അസ്തിത്വ ദുഃഖം എന്നൊക്കെ ആളുകൾ വിളിക്കുന്നത് എന്തിനെ ആണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ പാകമെത്തുന്നതിനു മുന്നേ ചെറുതായിരിക്കുന്ന കളിയിൽ നിന്ന് പുറത്തായ ആളാണ് ഞാൻ എന്നതാണ് എന്നെ അലട്ടുന്ന ദുഃഖം. മുതിരാന് മനസിന് മനസില്ല പോലും. കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത, എടുത്താൽ പൊങ്ങാത്ത ധൈര്യത്തേയും കൂട്ട് പിടിച്ചു കൊറേ അങ്ങനെ ഓടും. കിതയ്ക്കുമ്പോൾ, ഒന്നിരിക്കുമ്പോൾ, വീട്ടിൽ കിഴക്കേ മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ മമ്മിയെ കെട്ടി പിടിച്ചു ദേഹത്തു കാലും വെച്ച് കിടക്കുന്ന എന്നെ എനിക്ക് മിസ് ചെയ്യും.

വളർന്നു പോയതിനെ പഴിച്ചു, പതിയെ ഒരു പാട്ടു വെക്കുമ്പോൾ അങ്കലാപ്പിന്റെ നിലാവെളിച്ചത്തിലേക്ക് രണ്ടു കണ്ണ് നീർ തുള്ളി ഇറ്റു വീഴും.

മുളം തണ്ടായി മുറിഞ്ഞ നിൻ

മനം തഴുകുന്ന പാട്ടു ഞാൻ

മറന്നേക്ക് നൊമ്പരം

നിലാ പൈതലേ....എന്ന് നീട്ടി വിളിക്കുന്നു ഉള്ളിൽ നിന്നൊരാൾ

പറന്നെന്നാൽ തളർന്നു പോം

ഇളം ചിറകുള്ള പ്രാവ് നീ

കുളിർ മഞ്ഞു തുള്ളി നീ....എന്ന് പാടി തീരുമ്പോഴേക്കും പതിയെ ഞാൻ ഏങ്ങലടിച്ചു തുടങ്ങും.

പണ്ടേ ഞാനൊരു കരച്ചില് കുട്ടിയായിരുന്നു. എന്തിനും ഏതിനും കരച്ചിൽ. ഇപ്പോൾ പോലും ദേഷ്യത്തിലും ശബ്‌ദം ഇടറാതെ ഒന്ന് തർക്കിക്കുവാൻ പോലും ആവാതെ അതേ കുട്ടിയിൽ ഞാൻ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്നു.

പാട്ടുകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല. എന്നോട് കവിത ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ കാരുണ്യം പാട്ടുകൾ ഇപ്പോൾ കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

മന:പന്തലിൽ മഞ്ചലിൽ മൗനമായ് നീ

മയങ്ങുന്നതും കാത്തു ഞാൻ

കൂട്ടിരുന്നു അറിയാതെ നിന്നിൽ

ഞാൻ വീണലിഞ്ഞു...

തുടിക്കുന്ന നിൻ ജന്മമാം ചില്ലുപാത്രം

തുളുമ്പുന്നതെൻ പ്രാണനാം തൂമരന്ദം

ചിരി ചിപ്പി നിന്നിൽ കണ്ണീർ കണം ഞാൻ

കളിപ്പാട്ടമായ് കൺമണി നിന്റെ മുന്നിൽ .....

ഈ വീക്കെൻഡും ഒരു കനിവുമില്ലാതെ കണ്ണടച്ചു തുറക്കും പോൽ തീർന്നു പോകുന്നു. ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു ഇങ്ങനെ സ്വയം ഓർത്തെടുക്കുവാൻ ഇപ്പോൾ സമയം തികയുന്നില്ല.

എഴുതിയില്ലെങ്കിൽ ഒരടി മുൻപോട്ടില്ലെന്നു ഞാൻ എന്നോട് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം ഇത് ഇവിടെ എഴുതി വെക്കുന്നു.

പ്രാർത്ഥന പോലുള്ളൊരു

ജീവിതത്തിൽ നിന്നുമാണ്

ഞാനവനെ വിളിച്ചിറക്കിയത്

അടിമട്ടോളം കുടിക്കപ്പെട്ട

വീഞ്ഞു പാത്രം കണക്കെ

അവൻ നഗ്നനായിരുന്നു

ഇനിയും പേരിട്ടില്ലാത്തൊരു

നഗരത്തിൽ

എനിക്ക് സ്വന്തമായൊരു മുറിയുണ്ട്

അതിന്റെ നോക്കിനടത്തിപ്പുകാരൻ

ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത

എന്റെ തന്നെ കാമുകനും

നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ

അയാളതിനെ വിളിച്ചുണർത്തുന്നു

ജനൽ വിരിപ്പിനിടയിലൂടെ

വെയിലിനെ

വിളിച്ചകത്തിരുത്തുന്നു

തടിയലമാരയിലെ

പഴയ റേഡിയോ

റാഫിയുടെ പാട്ടുകൾ

മൂളി തുടങ്ങുന്നുണ്ട്

അയാളിപ്പോൾ

വെള്ളയിൽ നീലപ്പൂക്കളുള്ള

എന്റെ ഇഷ്ടവിരിയാൽ

കിടക്ക ഒരുക്കുന്നുണ്ടാവും

എന്നുമൊരു പ്രാർത്ഥന പോലെ

അയാൾ ആ മുറിയെ പരിചരിക്കുന്നു

അതിലെയൊരു മാറാല പോലും

അയാളിൽ

വലിയ പിടച്ചിലുണ്ടാക്കുന്ന്നു

എന്നോടയാൾക്കു

അഗാധമായതെന്തോ ആണ്

പ്രേമമാണെന്നയാൾ

ഇത് വരെ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല

ഞാൻ തിരികെ ചെല്ലുമെന്നും

ആ മുറിയിലെന്റെ

മണം നിറയുമെന്നുമൊരോർമ്മ

പായല് പോലെ അയാളിൽ

പറ്റി പിടിച്ചു വളരുന്നു/പടരുന്നു

എനിക്കയാളോട് കഷ്ടം തോന്നുന്നു

ശരിക്കും എനിക്കയാളോട്

കഷ്ടം തോന്നുന്നു

പ്രേമത്താൽ ഒരാളെയെങ്കിലും

കരയിപ്പിക്കണമെന്നു ഇന്നലെയെടുത്ത

തീരുമാനത്തിൽ

എനിക്കയാളോട്

പിന്നെയും കഷ്ടം തോന്നുന്നു

അത് കൊണ്ട് മാത്രം

ഉടനെ കണ്ടുമുട്ടിയേക്കാമെന്ന

മട്ടിൽ

വെട്ടം കുറഞ്ഞൊരു പകലിനെ

അങ്ങോട്ട് ഞാൻ

കയറ്റിയയച്ചിട്ടുണ്ട്

തൊട്ടടുത്ത

ഏതെങ്കിലുമൊരു രാത്രിയിൽ

അയാളത് കൈപ്പറ്റും

അടുത്ത പകലിൽ

അയാൾക്കെന്നോട് പ്രേമമാണെന്നു

സമ്മതിക്കാതെ തരമില്ല

അന്ന് തന്നെ അയാളെ തേടി ആ

മുറിയുടെ പുതിയ ഉടമസ്ഥൻ

എത്തി ചേരും

ഇതിലും ലാഭത്തിൽ

ഇനിയൊരു

കച്ചവടം നടക്കാനില്ല

ഇതിലും ആനന്ദത്തിൽ

ഇനിയൊരു പ്രേമവും

തീരാനുമില്ല