ആഴമുള്ള കയങ്ങളിലൊന്നിൽ 

ദുഃഖഭാരത്താൽ 

കെട്ടി താഴ്ത്തപ്പെട്ട നിലയിൽ 

നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം 

പൂണ്ട് കിടക്കുന്നു 

പുതിയ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നു 

പുതുമയുള്ള കാഴ്ച്ചകൾ കാണുന്നു 

നിങ്ങളൊന്നും  കാണുന്നില്ല 

ഒന്നിനും നിങ്ങളെ

സന്തോഷിപ്പിക്കുവാനാകുന്നില്ല 

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ 

നിർമ്മമായ ചിരികൾ 

ഇരുളു നിറഞ്ഞ കയങ്ങളിൽ 

രക്ഷയ്ക്കെത്തുന്നില്ല 

പുഞ്ചിരി തന്ന് കടന്ന് പോകുന്ന 

മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് 

ഒരദ്‌ഭുതവും നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല 

മുള്ളുകളിൽ ഉരഞ്ഞു നീറിയ 

ഹൃദയം 

നിസ്സഹായതയോടെ നിങ്ങളെ 

തന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നു 

•••

സാധാരണ മനുഷ്യൻ 

നിന്ന് പോകുവാൻ എന്ന മട്ടിലെങ്കിലും 

വേദനകളോട് 

നിരന്തരം 

കലഹിക്കുന്നു 

അവൾക്ക്/അവന്  അർഹതപെട്ടതെല്ലാം 

ജീവിതത്തോട് 

ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നു 

ആത്മാർത്ഥ അതിര് കടക്കുമ്പോൾ 

സ്വയം ശാസിച്ചു നിലയ്ക്ക് നിര്ത്തുന്നു.

എനിക്ക് തോന്നുന്നു 

ഞാനൊരു  സാധാരണ മനുഷ്യനല്ലെന്ന്.