സ്നേഹം 

വരുന്നു 

പോവുന്നു 

സ്‌നേഹിക്കുമ്പോൾ 

പറഞ്ഞിരുന്ന

വാക്കുകൾ 

കാണാതെയാവുന്നു 

ഒരു തുരങ്കം 

അതിൽ 

കയറിയിറങ്ങുമ്പോൾ 

നാമൊരു 

ടൈം ട്രാവലിൽ

സ്നേഹം 

വീണ്ടും വരുന്നു 

നമുക്കുള്ളിൽ  നിറയുന്നു 

നാം വീണ്ടും കാണുന്നു

സ്‌നേഹം 

വരുന്നു

പോകുന്നു 

തുരങ്കങ്ങൾ 

നീ കാണുന്നില്ല 

ഇപ്പുറം ഞാൻ നിൽക്കുന്നു

കാത്തിരിക്കാതെ

തരമില്ലല്ലോ 

സ്നേഹം 

വരുന്നു 

പോകുന്നു 

സ്നേഹിച്ചവർ 

പറഞ്ഞു മറന്ന 

വാക്കുകൾ 

പൂക്കളാകുന്നു 

സ്‌നേഹം 

വരുന്നു

അത് പോകുന്നതേയില്ല 

വിളർത്ത പർപ്പിൾ 

നിറത്തിൽ 

ഇവിടെമാകെ 

ചെറി പൂക്കളാണ്

 എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ ഉണ്ടെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന നന്മയുടെ ആ വശം പുറത്തു കാണിക്കുവാൻ മനുഷ്യരെല്ലാം ഭയക്കുന്ന കാലത്താണോ  നാം? 

എല്ലാവരും അല്ലെങ്കിലും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ അങ്ങനെ ആകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഇനി ആരുമില്ലെങ്കിലും ഈ  ഞാൻ അങ്ങനെയാണ്.  ഉള്ളിൽ ഉള്ള എമ്പതിയെ സ്വയം വേണ്ടെന്ന്  വെച്ച്, മനുഷ്യരിൽ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു മാറി നില്കുന്നവരൊക്കെ അങ്ങനെ ആകാതെ തരമില്ല.

ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ ഓർമ്മയാൽ നമ്മളെ ഉലച്ചു കളയുന്ന ചില മനുഷ്യരില്ലേ?. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടന്ന് അവരെ ഓർക്കും, നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉള്ളു പറിയുന്നൊരു വേദന ഉള്ളിൽ വന്നു പൊതിയും. ഒരു ദിവസത്തിൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും  അത് സംഭവിക്കാം. തുണി മടക്കുമ്പോൾ, ഷവറിനടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അങ്ങനെ എപ്പോൽ വേണമെങ്കിലും. അങ്ങനെ ഒരാളെ പറ്റി പണ്ടൊരിക്കൽ ഇവിടെ എഴുതിയിട്ടിരുന്നു. വീട് പോലെ  തോന്നിയിരുന്ന ഒരാൾ; പെട്ടെന്നിറങ്ങി പോയി. ഇത്തവണ ഒന്ന് കൂടി കൂട്ടി ചേർക്കുവാൻ  നോക്കി, പക്ഷെ സാധിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിൽ നിന്ന് തന്നില്ല - വേണ്ടെന്നു വെച്ച് പോയവർ. 

ഡിയർ ഫ്രണ്ട് കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു തരം തരിപ്പായിരുന്നു  മനസ് നിറയെ. പറയാതെ ഇറങ്ങി പോയ ആരെങ്കിലും ഉള്ളവർക്കൊക്കെ ആ തരിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.

ആർക്കും തെളിച്ചമുള്ള ആ വശത്തെ കാണിച്ചു കൊടുക്കാതെ നടക്കുന്ന മനുഷ്യരെ വീണ്ടും ഓർക്കുന്നു. വളരെയേറെ ശ്രമകരമാണ് അവർക്കത്. തമ്മിൽ പിടികൊടുക്കാതെ, മറു വശത്തുള്ളയാളിൽ നിന്ന് എപ്പോഴും ഒരു ആക്രമണം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ആരെയോ ഒക്കെ പേടിച്ചങ്ങനെ  ജീവിച്ചു പോകുന്നു.

ഉള്ളിലെ മൃദുലത കുറഞ്ഞു വരുന്നു എന്ന് തോന്നാറുണ്ട് ഇപ്പോൾ. എങ്കിലും ഇത് പോലെ ചില സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ വീണ്ടും കരയുവാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. അത് നല്ല ലക്ഷണവുമാണ്. കവിത ഇല്ലെങ്കിലും വായന ഇല്ലെങ്കിലും എനിക്ക്  ജീവിക്കാം. പക്ഷെ സിനിമയും പാട്ടുകളും ഇല്ലെങ്കിൽ എന്നേ മരിച്ചു പോയേനെ. 

ഇന്നിപ്പോൾ _filmoholic_  എന്നൊരു insta പേജിൽ ആയിരുന്നു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞങ്ങനെ കണ്ടും കെട്ടും നേരം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. ( അതിന്റെ അഡ്മിൻ വേറെ ഏതോ ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ആളാണെന്നു ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു.) കർമ്മ ഈസ് എ ബുൾഷിറ്റ്  എന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചായി അപ്പോഴാണ് ഈ പേജിൽ കഥാവശേഷനിലെ ആ ഭാഗം വായിച്ചത്. 

“ഒറ്റയ്ക്കായാൽ മനുഷ്യരൊക്കെ നിസ്സഹായരാ…അത് കൊണ്ട് തന്നെ പറ്റുമ്പോഴൊക്കെ നമ്മൾ ആരെയെങ്കിലും സഹായിക്കണം. സഹായിക്കാൻ ആയില്ലെങ്കിലും ഉപദ്രവിക്കാണ്ടിരിക്കണം”

എന്തൊക്കെയോ  പറയാൻ വന്നു. വേറെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു വെച്ചു.

 Hope you are doing okay :)

 മുറിയുടെ ഒഴിഞ്ഞ കോണുകൾ, ആലീസിന്റെ അത്ഭുത ലോകത്തേക്കുള്ള വാതിലുകൾ പോലെ.

അവിടങ്ങളിലെന്നെ ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു. 

തിരികെ വന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റം മനഃസമാധാനമുള്ളൊരാളെ അവിടെ കാണുന്നു. വീട്ടിലെ സ്വന്തം മുറിയുടെ കോണിൽ തുടങ്ങി, പോകുന്നിടത്തെല്ലാം മുടങ്ങാതങ്ങനെയൊരിടം എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട് . 

ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ ഉള്ളിലൊരാൾ ആജ്ഞാപിക്കുമ്പോൾ എന്നെ ഒതുക്കി മടക്കിയാ മൂലയിൽ വെയ്ക്കുന്നു.

ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്ത ബഹളങ്ങളിലേക്ക് നടന്ന് കയറുന്നു.

 ആഴമുള്ള കയങ്ങളിലൊന്നിൽ 

ദുഃഖഭാരത്താൽ 

കെട്ടി താഴ്ത്തപ്പെട്ട നിലയിൽ 

നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം 

പൂണ്ട് കിടക്കുന്നു 

പുതിയ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നു 

പുതുമയുള്ള കാഴ്ച്ചകൾ കാണുന്നു 

നിങ്ങളൊന്നും  കാണുന്നില്ല 

ഒന്നിനും നിങ്ങളെ

സന്തോഷിപ്പിക്കുവാനാകുന്നില്ല 

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ 

നിർമ്മമായ ചിരികൾ 

ഇരുളു നിറഞ്ഞ കയങ്ങളിൽ 

രക്ഷയ്ക്കെത്തുന്നില്ല 

പുഞ്ചിരി തന്ന് കടന്ന് പോകുന്ന 

മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് 

ഒരദ്‌ഭുതവും നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല 

മുള്ളുകളിൽ ഉരഞ്ഞു നീറിയ 

ഹൃദയം 

നിസ്സഹായതയോടെ നിങ്ങളെ 

തന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നു 

•••

സാധാരണ മനുഷ്യൻ 

നിന്ന് പോകുവാൻ എന്ന മട്ടിലെങ്കിലും 

വേദനകളോട് 

നിരന്തരം 

കലഹിക്കുന്നു 

അവൾക്ക്/അവന്  അർഹതപെട്ടതെല്ലാം 

ജീവിതത്തോട് 

ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നു 

ആത്മാർത്ഥ അതിര് കടക്കുമ്പോൾ 

സ്വയം ശാസിച്ചു നിലയ്ക്ക് നിര്ത്തുന്നു.

എനിക്ക് തോന്നുന്നു 

ഞാനൊരു  സാധാരണ മനുഷ്യനല്ലെന്ന്.

 ആരുടെയോ കൈപ്പത്തിയ്ക്കുള്ളിലിരുന്ന് 

ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന 

നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം 

വേദനയിൽ

ഒരു ദിവസം തീർന്നു പോകുന്നു 

വേദനയിൽ

നിങ്ങൾ  ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നു 

പേടിപ്പെടുത്തുന്ന സ്വപ്നം 

നിങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന പോലെ 

തണുപ്പിൽ പുതപ്പില്ലായ്മ 

നിങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന പോലെ 

വേദന ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെ 

വിളിച്ചുണർത്തുന്നു

നിങ്ങൾക്ക് മനസിലാവുന്നുണ്ടോ ?

വേദന കൊണ്ട് 

നിങ്ങൾ ഉണർന്നു പോകുന്നു 

മനസിന്റെ വേദന 

നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തോട് 

എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് 

ഓരോ അണുവിലേക്കും 

സൂചി കയറ്റുന്ന പോലെ?

നെഞ്ചിന്റെ ഒത്ത നടുക്കേക്ക് 

പ്രാണനാകെ 

വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന പോലെ ?

ഒരാളോടും നിങ്ങൾ പറയുവാൻ തുനിയുന്നില്ല 

അവർക്കോ നിങ്ങൾക്കോ 

അതൊരുപകാരവും ചെയ്യുന്നില്ല 

അല്ലെങ്കിൽ 

അതിനെ പറ്റി മിണ്ടുവാൻ പോലും 

നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾആവതില്ല 

 

നിങ്ങൾക്കൊരു വേദന മാപിനി ആവശ്യമുണ്ട് 

ഇനി എത്രത്തോളും ശരീരമതിനെ 

താങ്ങിയേക്കും എന്നറിയേണ്ടതുണ്ട് 

കണ്ണിൽ നോക്കി വേദനകളെ 

തരം തിരക്കുന്ന ഒരാളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് 

നിങ്ങളിപ്പോൾ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു 

വേദന 

വേദന 

വേദന